ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 44

ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಹೆದರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಹುತ್ತದಂತಹ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿ “ನಾಗಪ್ಪಾ, ನೀನಿರುವುದು ಸುಳ್ಳು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರಂತೆ. ಅದೂ ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಿಬಿಡ್ಲಿ. ಬಾ ಹೊರಗೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತರಂತೆ. ಆಗ ಅವರು ನೋಡಿದ ಆ ಜಾಗದಿಂದ ಒಂದು ನಿಜವಾದ ನಾಗರ ಹಾವೇ ಬುಸುಗುಟ್ಟುತ್ತ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಇಡೀದಿನ ಹಗಲುರಾತ್ರಿ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಲು ಬಂದ ಆ ಜನ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಾರಿ.

ಪಾರ್ವತಮ್ಮ, ಆಗಾಗ ಉಡುಪರ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ಇದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಆ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ “ಹೌದಾ?” ಎಂದರೆ ಅವರು ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿ ಸುಮ್ಮನೇ ನಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗಲೇ ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರಿ ಎಂದರೆ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರು ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸುತ್ತ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಶನಿಮಹಾತ್ಮೆ ಹಾಗೂ ಕೆಲವು ಪುರಾಣದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಅವರು ವರದಳ್ಳಿಯ ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ತುಂಬಾ ಸಮಯ ಇದ್ದರೆಂದು ಕೇಳಿದ ನೆನಪು.

ನಾನು ಮದುವೆಯಾದ ವರ್ಷ ಕವಲಾಳಿ ಸದಾನಂದ ವೈದ್ಯರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿನ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲರನ್ನು ಒಟ್ಟುಮಾಡಿ ಆಟ ಮಾಡುವ ಇಚ್ಛೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಬಿದ್ಕಲ್ ಕಟ್ಟೆ ಕೃಷ್ಣಯ್ಯ ಆಚಾರ್ ರ ಭಾಗವತಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ವಿ ವಾದಿರಾಜ ಹೆಬ್ಬಾರರು ರಚಿಸಿದ ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಹಾತ್ಮೆ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಆಡಿದೆವು. ನನ್ನದು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಸ್ವಾಮಿಯ ಪಾತ್ರ. ಅದರಲ್ಲಿ ಆ ವೈದ್ಯರದು  ಖರಾಸುರನಾದರೆ, ಕಮಲಶಿಲೆಯ ರಾಮಚಂದ್ರ ಭಟ್ಟರ ರಟ್ಟಾಸುರ,ಜೋಡಿ ರಾಕ್ಷಸ ವೇಷ, ಶ್ರೀಕಾಂತ ರಾವ್ ಸಿದ್ದಾಪುರರ ಕ್ರೋಡಮುನಿ, ಶೇಖರ ಶೆಟ್ಟಿಗಾರ್, ಕುಮಾರ ಬೇರ್ಕಿ, ಪರಮೇಶ್ವರ ಉಡುಪ, ಸುಭಾಶ್ಚಂದ್ರ, ಪ್ರಸನ್ನ ಶೆಟ್ಟಿಗಾರ್ ಮೊದಲಾದವರು ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದ್ದರು. ವಿಶೇಷ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಗಿ ಕೆಇಬಿ ಲೈನ್ ಮ್ಯಾನ್ ಒಬ್ಬರು ವೀರಪ್ಪ  ಗೌಡರು, ನಂದಿಯಾಗಿ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡಕೋಡು ಧರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಗಗ್ಗರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯದಿಂದ ದೊಂದಿಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಗೌಜು ಹಾರಿಸಿದರು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು (ಹೆಸರು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ) ವೀರಭದ್ರನಾಗಿ ಬಣ್ಣದ ತಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಆರ್ಭಟಮಾಡಿ ಕುಣಿದು ಮಿಂಚಿದ್ದರು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಶಂಕರನಾರಾಯಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಒಂದು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸಂಘ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಕೆಲವು ಆಸುಪಾಸು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಣಿತವನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆ. ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗದಂತೆ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಬೇರೆಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದೆವು. ಭಾಗವತರಾಗಿ ಮೋರ್ಟು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಸೋಮಯಾಜಿಯವರು, ಮತ್ತು ಬೈಲೂರು ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಐತಾಳರು ಇದ್ದರು. ಮದ್ದಲೆಗೆ ಸುರೇಶಣ್ಣಯ್ಯನೆ, ಮತ್ತು ಚಂಡೆವಾದನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಸುಬ್ರಾಯ ಮಲ್ಯರು. ಮೊದಲ ವರ್ಷ ವಿದ್ಯುನ್ಮತಿ ಕಲ್ಯಾಣ, ಅದರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಭಾಗವತರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಪದ್ಯ ಹೇಳಿಸಿ ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ದ್ವಂದ್ವ ಹಿಮ್ಮೇಳದ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ನಡೆಯಿತು. ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷದ ದೀಪೋತ್ಸವದಂದು ಒಂದೊಂದು ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ರತ್ನಾವತಿ ಕಲ್ಯಾಣ, ರುಕ್ಮಿಣಿ ಸ್ವಯಂವರ, ಕರ್ಣಾರ್ಜುನ ಕಾಳಗ, ಜಾಂಬವತಿ ಕಲ್ಯಾಣ, ಭೀಷ್ಮವಿಜಯ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತು ನಾನೇ ಬರೆದ ಚಂದ್ರನಖಿ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನೂ ಪದ್ಯ ಮತ್ತು ಅರ್ಥ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟು, ಕುಣಿತ ಕಲಿಸಿ, ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟು ಮಾಡಿಸಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ ನಾನೇ ಪದ್ಯ ಬರೆದು ಪುನಃ ರಚನೆಮಾಡಿದ ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಮಹಾತ್ಮೆಯನ್ನು, ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಡಿದೆವು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಭಾವ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಉಡುಪರೇ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಕ್ತೇಸರರಾದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ಪ್ರತೀವರ್ಷ ಒಂದು ಆಟವನ್ನು ಆಡಲು ಅವಕಾಶಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಟ್ಟಿಯಂಗಡಿ, ಕಡಿಯಾಳಿ,  ಅಂಬಲಪಾಡಿ, ಕುಂಭಾಶಿಯಲ್ಲಿ  ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರದ  ಭೀಮನಕಟ್ಟೆ ಮಠದಲ್ಲಿ, ಕೋಟೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆವು. ವಿದ್ಯುನ್ಮತಿ ಕಲ್ಯಾಣ ದ ಒಂದು ವಿಡಿಯೋವನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು. ನಂತರ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಪುನಹ ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ಬೆಳ್ಳಿಹಬ್ಬದ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಸದಾನಂದ ವೈದ್ಯರ ಉಮೇದಿನಲ್ಲಿ ಪುನಹ ಹಿಂದೆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮಾಡಿದವರನ್ನೇ ಕರೆಸಿ, ಅದೇ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅವರವರಿಂದಲೇ ಮಾಡಿಸಿ ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ, ಸಂತೋಷಪಟ್ಟೆವು.

ಎಸ್ ವಿ ಭಟ್ಟರು ಒಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡುತ್ತ ನಾನೂ ಶ್ರೀಧರನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಇದ್ದವರು ಅಂದರು. ನಾನೂ, “ನಾನೂ, ಉಡುಪರು ಇದ್ದಹಾಗೆ” ಎಂದೆ. ಅವರು ತಟ್ಟನೆ "ಅವನು ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮದುವೆಯಾದದ್ದಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾಯ್ತ? ಅಂದರು. ನನಗೆ ಅದರ ಅರ್ಥವಾಗಿ ನಕ್ಕು “ನಾನೂ ಹಾಗೇನೂ ಉಡುಪರ ತಂಗಿಯನ್ನು ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಮದುವೆಯಾದದ್ದಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ರೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಅವರಿದ್ದಿದ್ದು ನನ್ನ ಗುಣ ಸ್ವಭಾವ ತಿಳಿದು, ಹಿರಿಯರು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಯೇ ಆದ ಮದುವೆಯೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅಂದೆ. ಅವರು “ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಯಾವ ಹುತ್ತದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹಾವು ಇರುತ್ತದೆ ಅಂತ” ಅನ್ನಬೇಕೆ?.

ಮದುವೆಯಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದಳು. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟು ವಸತಿಗೃಹದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು ಕಾಯಿಲೆಯು ಉಲ್ಬಣಗೊಂಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದರು. ಆ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಅವರ ಉತ್ತರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗುತ್ತಾ ಬರುವಾಗ ಮಗು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸತ್ತುಹೋಗಿ ತೆಗೆಸಬೇಕಾಯಿತು. ಎರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದಳು. ಮೊದಲನೆ ಅನುಭವದಿಂದ ತುಂಬಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದು ಮಣಿಪಾಲದಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಉರಾಳರಿಗೆ ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದು. ಅವಳನ್ನು ಉಡುಪಿಯಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ಜೀಪ್ ಡ್ರೈವರ್ ವಿಜಯನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಣಿಪಾಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆಯಾಯಿತು.

ಎಲ್ಲ ಸುಗಮವಾಗಿ ಆಯಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಮತ್ತೆ ರಕ್ತಸ್ರಾವ ಶುರುವಾಗಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ರಿಲ್ಲದೇ ಚಡಪಡಿಸುವಂತಾಯಿತು. ನಾನು “ಬೇರೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬೇಡ. ಉರಾಳರಿಗೆ ಹೇಳಿ. ಅವರೇ ಬರಬೇಕು” ಅಂತ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆಗ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಉರಾಳರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅವರು ಬಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದರು. ಕೂಡಲೇ ತುರ್ತಾಗಿ ಎರಡು ಬಾಟಲಿ ಫ್ರೆಶ್ ರಕ್ತ ಬೇಕು ಎಂದು ಬೇಡಿಕೆ.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 43

ನಾನಾಗ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟು ವಸತಿಗೃಹದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಮೂರು ಅಂತಸ್ತಿನ ಕಟ್ಟಡದ ಮೂರನೇ ಅಂತಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮನೆಗಳು. ಒಬ್ಬ ಪಯಾಝ್ ಎನ್ನುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ರ ಮನೆಯೂ, ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣೇಶ ಎನ್ನುವ ಗಾಣಿಗರ ಮನೆಯೂ,ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ನಾಗಭೂಷಣ ಎನ್ನುವ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಯೂ ನಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂದೊಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಂತೆ, ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಕನಿಕರದಿಂದ ಕಾಫಿತಿಂಡಿ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹೊಳ್ಳರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ. ನಮ್ಮ ಸುಬ್ರಾಯರಿಗೆ ಆಗ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟು, ಶಾರದಾ ಮಂಟಪದ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ಸುಧೀಂದ್ರ ತೀರ್ಥ ಕಲ್ಯಾಣಮಂದಿರದ ಹತ್ತಿರ ಮನೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ನನಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಬೋರ್ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಸಂಜೆ ಅವರು ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕರೆಯದಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ ಮಿಡಿಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಗಂಜಿಯೂಟ. 

ಕ್ರಮೇಣ ಈ ದಿನಚರಿಯೂ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ತರಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲಸ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗಲೂ ತುಂಬಾ ಆಯಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ, ಒಮ್ಮೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮದುವೆಯಾಗಬಹುದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಸರಿ, ಅದನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಸುಬ್ರಾಯರು ಮತ್ತು ಉಡುಪರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅವರು ತಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಕಾಯುವುದು ಯಾಕೆ? ನೋಡುವ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಒಂದೆರೆಡು ಜಾತಕಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ನಮ್ಮ ಉಡುಪರಿಗೂ ಒಬ್ಬಳು ತಂಗಿ ಇದ್ದಳು, ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಎಂದು ಹೆಸರು. ಉಡುಪರಿಗೆ ಆ ಜಾತಕವನ್ನು ಕೊಡಲು ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ. ಕೊನೆಗೆ ಸುಬ್ರಾಯರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನನಗೆ ಕೊಡಲು ಹೇಳಿದ್ದಾಯಿತು. ನನಗೂ ಅದು ಆದರೆ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಉಡುಪರ ಮದುವೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದ ನೆನಪಿತ್ತು.

ಆ ಉಡುಪರನ್ನೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಪರ್ಕಳ ಜೋಯಿಸರಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತೋರಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ನೋಡಿ ಜಾತಕ ಹೊಂದುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಜಾತಕವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಅವರ ತಂದೆಯವರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಹೇಳಿದೆ.  ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ದಾಮೋದರ ಅಣ್ಣಯ್ಯ, ಅತ್ತಿಗೆಯರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಹಿರಿಯರೆಂಬ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಉಡುಪರ ತಂದೆ ಶಂಕರನಾರಾಯಣದ ಮುಕ್ತೇಸರರಾದ ಶ್ರೀಧರ ಉಡುಪರನ್ನು ಕಂಡು ಮದುವೆ ಪ್ರಾಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿ ಬಂದಾಯಿತು. ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೂ ಹೇಳಿಯಾಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥದ ದಿನ ನನ್ನ ಹಲವು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅವರ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ಹಿರಿಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಅದೇ ವರ್ಷ 1991 ಡಿಸಂಬರ 9 ರಂದು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯೂ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಿತು.

ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ನನಗೆ ಹೊಸ ಊರೇನೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದೆನಲ್ಲ. ಆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದು ವಿಶಾಲವಾದ ಕೆರೆಯ ದಡದ ಮೇಲೆ ಆಗಾಗ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು ಕಾಲಕಳೆದವನು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರದ ಸಾಯಿಬಾಬಾ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀದಿನ ಸಂಜೆ ಇದೇ ಉಡುಪರ ಮಕ್ಕಳು, ಸರ್ವೋತ್ತಮ ಶೇಟ್ರ ಮಕ್ಕಳು ಭಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಆ ನಿಧಾನ ನಡೆಯ ಎರಡೇ ಸಾಲಿನ ಪದ್ಯವನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆನಂದಿಸಿದವನು. ಉಡುಪರ ಮನೆಯವರಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅಲ್ಲಿನ ರಥಬೀದಿಯ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಗೊತ್ತಿದ್ದವರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದೊಂದು ಹೊಸ ಜಾಗ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಶಂಕರನಾರಾಯಣದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಮೇಳದ ಆಟ ಆದರೆ ಅದೇ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಡಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಟಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಸಂಜೆಯಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದೇವರ ಮುಂದೆ  ಒಮ್ಮೆಎರಡು ಪೀಠಿಕೆ ಸ್ತ್ರೀ ವೇಷದವರ ಕುಣಿತವಾಗಿ, “ನೀನೇ ಕುಣಿಸುವೆ ಜೀವರನು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ” ಎಂದು ಭಾಗವತರು ಕುಣಿಸಿಯೇ ಬಂದು, ಕಲ್ಕುಟಕನ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಆಟ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾವಯ್ಯನೂ ಅಲ್ಲಿನ ಮುಕ್ತೇಸರರಾಗಿದ್ದು, ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲಿರುಳೂ ದುಡಿದವರು. ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಸೀದಿ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಡೆದುಕೊಂಡೇ ತಿರುಗಿ, ಬರೆಗುಂಡಿ, ಹಳ್ಳಿಹೊಳೆ ಅಂತ ಅಲ್ಲಿಯ ಅಡಿಕೆ ತೋಟದ ಸಾಹುಕಾರರ ಮನೆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ತಿರುಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ,ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ ಅಂತ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಭಕ್ತರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹಬ್ಬದ ಖರ್ಚಿಗೆ ಅಂತ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಬ್ಬದ ನಂತರ ಹಾಗೆ ಧನಸಹಾಯ ಮಾಡಿದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪದೇ ಪ್ರಸಾದವನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಬಹಳ ಸಾತ್ವಿಕರು. ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಗೊಳಿಸಿದ ಅವರ ಅಣ್ಣ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಉಡುಪರಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತು ಹೆಸರಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯದೇ ಕೇವಲ ಆತ್ಮ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾ, ಅಣ್ಣನ ಕಾಲಾನಂತರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಕ್ತೇಸರಿಕೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು.

ಅವರು ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜೀನಸಿ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಗಟ್ಟಿ ಇರುವವರೆಗೆ ಅಂಗಡಿಯ ಹುಡುಗ ಕುಮಾರ ಎಂಬವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು,  ಪ್ರತೀ ಶನಿವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕುಂದಾಪುರದ ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ಜೀನಸಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಲ್ ಸೇಲಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿಗರ್ವಿ. ಅವರು ಒಂದೆರಡು ನಾಟಕಗಳನ್ನೂ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಅತ್ತೆಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೆಂಬ ಹೆಸರಿದ್ದರೂ ಅಬ್ಬಕ್ಕನೆಂದು ಊರವರಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಹೊತ್ತು ಮೀರಿ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದವರಿಗೂ ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿ ಊಟ ಹಾಕದೇ ಎಂದೂ ಕಳಿಸಿದವರಲ್ಲ.  ಆ ಊರಿನ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವ ಮಕ್ಕಳು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಅವರ ಮನೆಗೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮದುವೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ “ಅಬ್ಬಕ್ಕ” ಬಂದರೆ ಅಂದು ಹಸೆಮಣೆಯ ಹಾಡುಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. “ಹಸೆಗೆ ಕರೆದುತಾರೆ ವಾಸುದೇವ ಕೃಷ್ಣನ” ಎಂದೋ “ಆರತೀಯ ಮಾಡುವೆನಾ, ಆರತೀಯ ಮಾಡುವೆನಾ ರಾಮಚಂದ್ರಗೆ” ಎಂದೊ ಹಾಡಲು ತೊಡಗಿದರೆ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತ ಹೆಂಗಸರೂ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರಾಗಿ ಅವರ ಕೊರಳಿಗೆ ಕೊರಳಾಗಿ ಜೊತೆಗೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಒಮ್ಮೆ ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ವಯೋವೃದ್ಧ ಹೆಂಗಸು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಂದು ಅವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು, ಅಕ್ಷತೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾತಾಡಲು ಮುಗಿಬಿದ್ದದ್ದು  ಅವರ ಮೇಲೆ ಮನೆಯವರಿಗಿದ್ದ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು.

ಅವರು ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಾಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಕುಪ್ಪೆಗುಡ್ಡೆ ಎಂಬ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಕ್ರೋಢಮುನಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಸ್ವಾಮಿಯು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಹೆಯಂತಹ  ಸ್ಥಳವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಆ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಒಬ್ಬರೇ ಇದ್ದು, ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ಈ ಅಬ್ಬಕ್ಕ ಆ ಗುಡ್ಡವನ್ನು ಪ್ರತೀದಿನ ಹತ್ತಿ ಹೋಗಿ ಅವರಿಗೆ ಊಟ ಕೊಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಅವರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅಬ್ಬಕ್ಕ ಅವರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಒಂದು ದಿನ ಊಟ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅವರು ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ನಂತರ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿ ಸುಮಾರು ಎರಡು ವರ್ಷವಾಗಿರುವಾಗ ಅವರು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು.  ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದಾಗ. “ಮಗುವಿಗೆ ಏನು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದಿ?” ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿದರಂತೆ, ಅಬ್ಬಕ್ಕ, “ನೀವೇ ಒಂದು ಹೆಸರಿಡಿ” ಎಂದದ್ದಕ್ಕೆ, ಅವರು ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಅಂತ ಇಡು ಅಂದರಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಗುವಿಗೆ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟರು.

ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಅವರ ಯೌವನದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ತೊರೆದು ಏಕಾಂತವನ್ನು ಸೇರಿ, ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತು ಬಹಳ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೂ ಮಾತಾಡದೇ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊಲ್ಲೂರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಕೊಟಚಾದ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಕಮಲಶಿಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ಎರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದ ಒಂದು ಗುಹೆಯಲ್ಲೂ ಬಹಳಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರಂತೆ.

 ಅವರು ಶಂಕರನಾರಾಯಣದ ಕುಪ್ಪೆಗುಡ್ಡೆಯಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಸುಂದರವಾದ ಯೌವನವತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರೇ ಆ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ರಾತ್ರಿಯೂ ಇದ್ದು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಒಂದು ನಾಗರ ಹಾವೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದುಜನ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಕಿಡಿಗೇಡಿ ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಲು, ಕತ್ತಲೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಏನೋ ತರಲೆ ಮಾಡಲು ತೊಡಗಿದನಂತೆ. ಪಾರ್ವತಮ್ಮನಿಗೆ ಇರುಸುಮುರುಸಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗಲು ಹೇಳಿದರು. ಅವನು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಲೂ ಕತ್ತಲು. ತಿಂಗಳು ಬೆಳಕು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಬೆಳಕೂ ಇಲ್ಲ. ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ. ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೊಬ್ಬೆಹಾಕಿದರೂ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ಅವನು ಇವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಎದುರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. “ಸುಮ್ಮನೇ ಹೋಗಪ್ಪ. ನನ್ನ ಸುದ್ದಿಗೆ ಬರಬೇಡ” ಎಂದು ಹಲವು ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 42

ನಾನು ಕಲ್ಲಟ್ಟೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಾಗ, ಒಂದು ನಾಯಿಮರಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ತಂದು ಸಾಕಿದ್ದೆ. ಕಾಟುನಾಯಿ. ಅದರ ಹೆಸರು ದಾಸು ಎಂದು ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಬಿಳಿನಾಯಿ ಅಲ್ಲ. ಕೆಂಚು ಬಣ್ಣ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲು ಇದ್ದು ಮಚ್ಚೆಯಂತೆ ಇತ್ತು. ಅದು ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ನನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯಿಂದ ಮೇಲೆ ಬರಲು ಅದಕ್ಕೆ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಆಗ್ಗಗ ಒಂದು ಹಾಳಾದ ಪೆನ್ನನ್ನು ದೂರ ಎಸೆದು, ತರಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ಬಾಲ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಬಾಯಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಾಲಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತೇ ವಿನಹ, ಪೆನ್ನನ್ನು ತರಲು ಸುತರಾಂ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಅದರ ಮೂತಿಯನ್ನು ಪೆನ್ನು ಇರುವಲ್ಲಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದರೂ, ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೊಡೆದರೆ ಕುಯ್ಯೋ ಮುರ್ರೋ ಎಂದು ಕೂಗಿ ನನ್ನ ಕಾಲಬಳಿಯೇ ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿ ಶರಣಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ನಾಯಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸುವ ವಿದ್ಯೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಅಥವ ಅದು ಅಂತಹ ಬುದ್ಧಿಕಲಿಯದ ಜಾತಿ ನಾಯಿ ಅಲ್ಲವೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಇದು ನನ್ನಿಂದ ಆಗುವ ಕೆಲಸವಲ್ಲ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಅಂತೂ “ದಾಸೂ... “ ಎಂದು ಕರೆದರೆ ಸಾಕು. ಆ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ನಾಲಿಗೆ ಹೊರಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ, ಬಾಲ ಮುರಿದು ಹೋಗುವಷ್ಟು ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ವಿನಯ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ನಾನು ದಿನಾ ಹಾಲಾಡಿ ಪೇಟೆಗೆ ಹೊರಟರೆ, ಅದೂ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಬೇರೆ ನಾಯಿಗಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿದರೆ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಅದನ್ನು ಮನೆಗೆ ಓಡಿಸುವುದೇ ಒಂದು ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ ನನಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತು ಅದು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ತಿರುಗಿ ನನ್ನಿಂದ ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಪೆಟ್ಟುತಿಂದು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕಣ್ಣಕುಡಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಕಂಡಿತು ಅಂತಾದರೆ ಸಾಕು, ಓಡಿ ಬಂದು ತನ್ನ ಎರಡೂ ಮುಂದಿನ ಕಾಲನ್ನು ನನ್ನ ಎದೆಯವರೆಗೂ ತಂದು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕಾಯಿಲೆಯಾಗಿ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಯು. ಎಂ. ವೈದ್ಯ ರಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುತಂದು ತೋರಿಸಿದೆ. ಅವರ ಸೂಚನೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಅಜ್ಜರಕಾಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಅಮ್ಮ, ಅಲ್ಲಿ ಹುಷಾರಾದ ಮೇಲೆ ಉಡುಪಿಯ ನನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೃಷ್ಣಮಠದ ಸುತ್ತ ರಥಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದು, ರಾತ್ರಿ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಚಪಾತಿ ಮಾಡಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಗಲು ಅಮ್ಮ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳಲ್ಲ, ಆಗ ನನ್ನ ರೂಮಿನ ಯಜಮಾನರಾದ ರಾಜಗೋಪಾಲ ರಾಯರ ಹೆಂಡತಿ, ಅವರ ಹೆಸರು ಏನೆಂದು ನಾನು ಕೇಳದೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೈಹಿಡಿದು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯ ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು. ಆಗಾಗ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾ ನನಗೆ ಬಹಳ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದರು. ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಚಿನ್ನದಸರ ಕಕ್ಕಸು ಮನೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದು, ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರೇ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೆಕ್ಕಿ ತಂದು ಅಮ್ಮನ ಕೊರಳಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತೆ ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟಳು. ಆ ಮನೆಯ ತಾಯಿ, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನನಗೆ ಯಾರ ಮೂಲಕವೋ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದರು. ನಾನು ಓಡಿಬಂದು ಪುನಹ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆ. ನಂತರ ಚೇರಿಕೆಯ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅತ್ತಿಗೆಯು ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದವರು, “ಊರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಅಂತ ಇದ್ದಮೇಲೆ ಇಲ್ಲಿಯೆಲ್ಲ ಇರುವುದು ಬೇಡ. ಅಮ್ಮ ಹುಷಾರಾದ ಕೂಡಲೇ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಒಪ್ಪಿ ಅಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಮೇಲೆ, ಅಮ್ಮನನ್ನು ಚೇರಿಕೆಯ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ಸೇವೆಗೆ ಇರಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ದಪ್ಪಗೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಓಡಾಡಲೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಕೊನೆಯ ಕಾಲದವರೆಗೂ ಆ ಅತ್ತಿಗೆಯೇ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೂ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪುರಸೊತ್ತು ಇದ್ದಾಗ ಬಂದು, ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮಾತಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಲ್ಲಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ದಾಸು ನಾಯಿ, ನಾನು ಚೇರಿಕೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದನ್ನು ಹೇಗೋ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿ ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಆಗಾಗ ಚೇರಿಕೆಗೇ ಬರಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಆದರೆ ಚೇರಿಕೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ನಾಯಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅದು ದಾಸುವಿನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು  ಉಡುಪಿಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಶನಿವಾರ ಮಾತ್ರ ದಾಸು, ಅದು ಹೇಗೋ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಬಂದು, ನನ್ನ ಉಪಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ದೂರದಿಂದಲೇ ಒಂದು ತರಾ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಕೂಗಿ ತಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಅದಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರ ಬರಲು ಸುತರಾಂ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೂ ಬೇಸರವಾಗಿ “ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಲಿ” ಎಂದು ಅದನ್ನು  ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆ. ಅದು ಬಂದಾಗ ಜೋರುಮಾಡಿ “ಕಲ್ಲಟ್ಟೆ ನಿನ್ನ ಮನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗು” ಎಂದು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಆ ದಾಸು ನಾಯಿ ನಾನು ಉಡುಪಿಗೆ ಬರುವಾಗ, ನಾನು ಹಾಲಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಓಡಿಬಂದು ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬರತೊಡಗಿತು, ಎಷ್ಟು ಹೊಡೆದರೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನೂ ಬಂದರೆ ಬರಲಿ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಅದು ಹಾಲಾಡಿಯವರೆಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ್ದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಉಡುಪಿಗೆ ಹೋದೆ. ಮುಂದಿನ ವಾರ ಮತ್ತೆ ಬರುವಾಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ನನ್ನ ದಾಸು ಅದೇ ದಿನ ಹಾಲಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಬಸ್ಸಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಸತ್ತು ಹೋಯಿತು ಅಂತ.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕನಕದಾಸ ರಸ್ತೆಯ ಬಾಡಿಗೆ ರೂಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೆಇಬಿಯದ್ದೇ ವಸತಿಗೃಹಗಳು ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋದೆ.

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಟ್ಟು, ಉಡುಪಿಯ ಅಜ್ಜರಕಾಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸೇರಿಸಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಡಾ. ಯು. ಎಂ. ವೈದ್ಯರು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ “ವರ್ಷ ಆಯಿತಲ್ಲ ಇನ್ನು ಹೀಗೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಅಮ್ಮ ಮಲಗಿದಲ್ಲೇ. ಅತ್ತಿಗೆಯೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಪ್ರತೀದಿನ ಊಟ ಕಾಫಿತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಒಂದು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗಿನ ಜಾವ, ಇನ್ನೂ ಕತ್ತಲೆ ಕತ್ತಲೆ. ಬೆಳಕು ಸರಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ಸದ್ದಾಯಿತು. ನಿದ್ದೆ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೆ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೆ. ಎದುರಿಗೆ ಅತ್ತಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಮ್ಮೆಯೇನೋ ಆ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದದ್ದಿರಬಹುದು. ಆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜರಕಾಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ, ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟಿನ ನಮ್ಮ ಕೆಇಬಿ ವಸತಿಗೃಹದವರೆಗೆ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನಡೆದುಕೊಂಡೇ ಒಂದು ಅಂದಾಜಿನ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ಬಾಗಿಲ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಒಮ್ಮೆಲೆ ಗದ್ಗತಿತರಾಗಿ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದು ಹೇಳಿದರು. “ಎಲ್ಲ ಮುಗೀತು ಮಾರಾಯಾ, ಅತ್ತೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟು ಹೋದ್ರು”

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 41

ಉಡುಪರು ಮದುವೆಯಾಗಿ ರೂಮು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಮನೆಮಾಡಿದರು. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸುರೇಶ ಭಟ್ರು ಓದಿ ಮುಗಿದಿದ್ದು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟರು. ನಾನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾದೆ.  ಒಂದೋ ನಾನು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅಥವ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇರಬಹುದಾದ ಬೇರೆಯೇ ಆದ ರೂಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಸುಗುಣ ಪ್ರೆಸ್ ನ ಸುಬ್ರಾಯರಿಗೆ ಆಸುಪಾಸಿನ ಎಲ್ಲರ ಗುರುತು ಪರಿಚಯ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅವರ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ರೂಮನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಕನಕದಾಸ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಗೋಪಾಲ ರಾವ್ ಎನ್ನುವ ಕ್ರಿಶ್ಚನ್ ಶಾಲೆಯ ಅಧ್ಯಾಪಕರೊಬ್ಬರ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ಅವರದೇ ಬಾಡಿಗೆ ರೂಮನ್ನು ಸೇರಿದೆ. ಅವರೂ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯವರು.

ಆಗ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಹೊಳ್ಳರು ಮತ್ತು ನಾನೂ ಒಂದೇ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಅವರ ಪತ್ನಿ ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂಬವರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೊಡ್ಗಿ ಕಂಪೌಂಡ್ ನ ಹತ್ತಿರವೇ ಅವರೂ ಇದ್ದಿದ್ದರು. ಆಗಿನ ಪರಿಚಯದ ಸಲಿಗೆಯಿಂದ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರತೀದಿನ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ನಾನು “ನಿಮಗೆಲ್ಲ ತೊಂದರೆ ಯಾಕೆ? ಎಂದರೂ “ನಾವು ನಿನಗೇನು ಸ್ಪೆಷಲ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾಡಿದ್ದೇ ಹಾಕುವುದು ಬಾ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನನಗೂ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಕಷ್ಟವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವುದು ಅಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಲರ್ಜಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ತೊಳೆದದ್ದೂ ಉಂಟು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಈ ಸಲಹೆ ನನಗೆ ಸಮ್ಮತವಾಗಿ, ನಾನು ಆರೂರು ಕಂಪೌಂಡ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ರಾತ್ರಿ ಹೋಗತೊಡಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ಹಿಂದುಗಡೆಯೇ ಅವರ ಮನೆ ಇರುವುದು. ಅಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬಾಡಿಗೆ ರೂಮುಗಳು, ಮನೆಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅಫೀಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಮಾತ್ರಾ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪೌಂಡ್ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ಆಯಾತಾಕಾರವಾಗಿ  ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹಾಕಿಯೇ ಹೋಗಬೇಕು. ಒಂದು ದಿನ ಸುಮಾರು ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮಹಡಿಯ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಪ್ಪಗೆ ಹೊಗೆ ಹೋಗುವುದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ನಾನು ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ನೋಡಿ, ಹೊಳ್ಳರಿಗೂ ಹೇಳಿದ್ದಾಯಿತು. ಅವರು “ಏನಾಯಿತಪ್ಪಾ?” ಎಂದು ಗಾಬರಿಯಾದರು. ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು “ಹೋ ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬೆಂಕಿಹಿಡಿದು, ಏನೋ ಸುಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಹೋಗಿ ನೋಡುವ” ಎಂದಾಗ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಹೊಳ್ಳರ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಓಡಿದೆವು.  ಆ ಹೊಳ್ಳರ ಮನೆಯ ಮಹಡಿ ಮೇಲಿನ ಬಾಡಿಗೆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಶಂಕರನಾರಾಯಣದವರಾದ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಆದ, ಉಡುಪಿ ಕೋ ಆಪರೇಟಿವ್ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕುಮಾರ ಉಡುಪ ಎಂಬವರಿದ್ದರು. ಅವರ ರೂಮಿನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಪ್ಪು ನಾಲಿಗೆಯಂತೆ ದಟ್ಟವಾದ ಹೊಗೆಯು, ಹೊರಕ್ಕೆ ಚಾಚಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಬೆಂಕಿಯ ಕಿಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಒಬ್ಬರು, ತಡಮಾಡದೇ ಮೇಲೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಆ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ದೂಡಿ ಒಡೆದರು. ಒಳಗೆ ನೋಡುವಾಗ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಸಿಗೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಬಟ್ಟೆಗಳು ಎಲ್ಲ ಒಂದೊಂದೇ ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆ ಬಿದ್ದು ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ತಂದು ಒಬ್ಬರು ಅದರ ಮೇಲೆ ಹೊಯ್ದಾಯಿತು. ಕುಮಾರರಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಹೋಗಿ,ಅವರು  ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ, ಏನು ನೋಡುವುದು?  ಮನೆಯ ಸಾಮಾನುಗಳೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ದ ಸುಟ್ಟು ಕರಟಿ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಉಳಿದದ್ದು ನೀರಿನಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಮಂಕಾಗಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ನೋಡುವಾಗ ಆದದ್ದೇನು ಅಂದರೆ, ಅವರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ದೇವರ ಪೋಟೋ ಒಂದಕ್ಕೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಊದಿನ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಗಾಳಿಗೆ ಅದರ ಕಿಡಿಯೊಂದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಳಗಡೆಯಿದ್ದ ಅವರ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಹತ್ತಿಯ ಹಾಸಿಗೆ. ಒಳಗಿಂದೊಳಗೆ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಹತ್ತಿಯು ಸುಟ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತಾ, ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಉರಿದು, ರೂಮಿನ ಒಂದೊಂದೇ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಆಹುತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಕೆಲಸಕ್ಕೋ, ಕಾಲೇಜಿಗೋ ಹೋಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಹೊಗೆ ಕಾಣಿಸಿ, ಅದು ಗೊತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಅಷ್ಟಾದರೂ ಉಳಿಯಿತು.

ಹೊಳ್ಳರ ಅಕ್ಕ, ನಾವೆಲ್ಲ ಅವರನ್ನು ಬಾಬ್ಲಿಯಕ್ಕ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು, ನಮಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೊಳ್ಳರ ಮಕ್ಕಳೂ ನನ್ನನ್ನು ಅಣ್ಣ ಅಣ್ಣ ಎಂದು ಕರೆದು, ನಾನು ಅವರ ಅಣ್ಣನೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಹೊಳ್ಳರ ಹೆಂಡತಿ ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರಿಗೂ ನಾನೆಂದರೆ ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ. ನಾನು ಅವರ ತಮ್ಮ ಎಂದು ಎಲ್ಲರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮುಂದೆ ಹೊಳ್ಳರಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಸ್ವಯಂ ನಿವೃತ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಅವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗಲೂ ನಾನು ಅವರ ಮನೆಗೇ ಊಟಕ್ಕೆ ಕಾಫಿ ತಿಂಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಫೀಸಿನ ಹಲವಾರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅನುಭವಿಗಳಾದ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಚರ್ಚಿಸಿ ಅವರ ಸಲಹೆ ಕೇಳುವುದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರಿಗೆ ಹಠಾತ್ ಕಾಯಿಲೆಯಾಗಿ, ಕಲ್ಸಂಕದ ಬಳಿ ಇರುವ ಒಂದು ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಗೆ ಒಳರೋಗಿಯಾಗಿ ಸೇರಿದರು. ನಾನು ಅವರ  ಬಳಿ ಕೆಲವು ದಿನ ರಾತ್ರಿಯೂ ಇದ್ದಿದ್ದೆ. ಅವರಿಗೆ ತುರ್ತಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ರಕ್ತ ಬೇಕಾಯಿತು. ನಾನು ಒಂದು ಸಲ ಕೊಟ್ಟಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಪುನಹ ಬೇಕಾದಾಗ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗದೇ ಮಣಿಪಾಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಯ ಬ್ಲಡ್ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ ತನ್ನಿ ಎಂದು ಆ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ನ ಡಾಕ್ಟರ್ ರು ಮಣಿಪಾಲದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವರಿಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟರು. ನಾನು ಜಯಲಕ್ಶ್ಮಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮಣಿಪಾಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬ್ಲಡ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ರಕ್ತದ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ನ ಮೇಲಿನ ಚೀಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ನನಗೆ ಅನುಮಾನವಾಯಿತು. ಹೊಳ್ಳರದ್ದು ಒ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಎಂದು ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರು ಒ ನೆಗೆಟಿವ್ ರಕ್ತವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಾನು “ಇದು ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದದ್ದು, ಒ ಪಾಸಿಟಿವ್ ರಕ್ತ” ಎಂದೆ. ಅವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟ ಪತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ “ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ. ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಡಾಕ್ಟರು ಬರೆದದ್ದನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ” ಅಂದರು.

ನನಗೆ ಎಲ್ಲೋ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಎಂದು ದೃಢವಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿಡುವ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿ ಆ ರಕ್ತವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ವಾಪಾಸು ಬಂದು, ಕೂಡಲೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಕಂಡು ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದೆ. ಅವರು ಕೂಡಲೇ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರು. ನಾನು ಪುನಹ ಮಣಿಪಾಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪತ್ರವನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಡಾಕ್ಟರರು “ಎಂತಹಾ ಕೆಲಸ ವಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ನೀವು ನೋಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆಯಿತು” ಅಂದರು. ಕೊನೆಗೆ ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಒ ಪಾಸಿಟಿವ್ ರಕ್ತವನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟರು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ರಕ್ತವನ್ನೇ ತಂದು, ಹೊಳ್ಳರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅವರು ಬದುಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರ್ ರ ಒಂದು ಅಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಹಾಗಾಗಿತ್ತು. ಹೊಳ್ಳರು ಮತ್ತೆ ಗುಣವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ “ನೀನೆ ನನ್ನನ್ನು ಬದುಕಿಸಿದವನು” ಎಂದು ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಷ್ಟು ದಿನ ಅನ್ನ ಹಾಕಿದ್ದಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ಒಂದು ಋಣ ಹಾಗೆ ಸಂದಾಯವಾಯಿತು.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 40

ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಆ ಊದುಬತ್ತಿ ಮಾರುವ ಮನೆಯವರೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು, ಮಗುವನ್ನು ಅವರೂ ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸಿದ್ದರು. ನಮಗೆಲ್ಲ ಅವರ ಮೇಲೆ ಅನುಮಾನ. ಆದರೆ ನಾವು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಅನುಮಾನಿಸುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಯಾರು ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು? ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾಸ್ಟರರು ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದರು.

ಅದೇ ಸಂಜೆ ಊದುಬತ್ತಿ ಮಾರುವವರು ರೂಮಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಸರ ಕಳೆದು ಹೋದ ವಿಷಯವನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿ, “ನನಗೆ ಅಂಜನ ಹಾಕುವವರೊಬ್ಬರು ಗೊತ್ತುಂಟು. ನಾಳೆಯೇ ಹೋಗಿ ಅಂಜನ ಹಾಕಿಸಿ ಕಳ್ಳರನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದೂ, “ಆ ಕಳ್ಳರು ಸಿಕ್ಕಿದ ನಂತರ ಹೀಗೆಯೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬದವರಂತೆ ಇದ್ದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಡಕು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದವರು. ಅವರ ಮೇಲೆ ಪೋಲೀಸ್ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಜೈಲಿಗೆ ಕಳಿಸದೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದೂ ಹೇಳಿದರು. ಕೊನೆಗೆ “ಇದೇ ಕಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿದ್ದವರ ಕೆಲಸ ಅದು. ಇದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಅಂತಾದರೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಾಳೆ ಬೆಳಗಾಗುವುದರ ಒಳಗೆ, ಮನೆಯ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ಆ ಸರ ಬಂದು ಬೀಳಬೇಕು” ಎಂದೂ ಸೇರಿಸಿದರು. ಮರುದಿನ ಸರ ಆ ಕಂಪೌಂಡಿನ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದನ್ನು ಗೋಪಾಲ ಮಾಸ್ಟರು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸಿದರು.

ರಥಬೀದಿಯ ತೆಂಕು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಗಣೇಶ ರಾವ್ ಎಂಬವರ ಜನರಲ್ ಕ್ರಾಪ್ಟ್ ಎಂಬ ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ಅಂಗಡಿಯ ಎದುರು ಇದ್ದ ಒಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಆಗ ಒಂದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಪ್ರತೀದಿನ ಸಂಜೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಾಣಬಹುದಿತ್ತು. ಅವರಲ್ಲಿ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಕೆದ್ಲಾಯರು, ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಜೋಷಿಯವರು, ರಮೇಶ ರಾವ್, ಮುರಳೀಧರ ಉಪಾಧ್ಯರು, ಮುರಾರಿ ಬಲ್ಲಾಳ್, ಭಾಸ್ಕರ ರಾವ್ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಎಸ್ ವಿ ಭಟ್ಟರು, ಮುಂತಾದವರು ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರದ್ದೊಂದು ರಥಬೀದಿ ಗೆಳೆಯರು ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಇದ್ದು, ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಆರಿಸಿ,  ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ದ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಬೇಕಾದ ಸೆಟ್ಟಿಂಗ್ ತಯಾರಿಸಿ, ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ನಾಟಕ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಯ ತಂಡಗಳನ್ನು ಕರೆಸಿ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೂ ಹಲವು ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ರಥಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ, ಎಸ್. ವಿ. ಭಟ್ಟರು “ಏ ದಿನೇಶ, ಇಲ್ ಬಾರಾ”. ಎಂದು ಕರೆದರು. ನಾನು ಹೋದೆ. “ನಾವು ಈ ವರ್ಷ ಒಂದು ನಾಟಕ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನೀನು ಒಂದು ಪಾರ್ಟು ಮಾಡಬೇಕು” ಎಂದರು. ನಾನು ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದೆ.

ಆ ವರ್ಷ ಆದ ನಾಟಕ, ಶೇಕ್ಸಪಿಯರ್ ನ ಮ್ಯಾಕ್ಬೆತ್. ಅದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದವರು ಇಕ್ಬಾಲ್ ಎಂಬವರು. ಅವರು ಬಹಳ ಸರಳವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಬೆರೆಯುವವರು. ಸದಾ ಏನಾದರೂ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವವರು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬಿಳಿ ಕಾಗದದ ಹಾಳೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಸಾಕು, ಅದರಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅದೇ ಸುಂದರ ಒಂದು ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನದ ಇಡೀ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ಒಂದೇ ಉದ್ದವಾದ ಪರದೆಯನ್ನು ಏನೇನೆಲ್ಲ ಸಿಂಬಲ್ ಆಗಿ ಬಳಸಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಆ ಪರದೆಯು, ಹಡಗು ಆದರೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಉಪ್ಪರಿಗೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮೆಟ್ಟಲಿನ ಮುಂಭಾಗವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಗೇಗೆಲ್ಲಾ ತಿರುಗಿಸಿ ಸಮುದ್ರದ ತೆರೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾದರೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೇಲೆ ನೆರಳು ಕೊಡುವ ಮಾಡು ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭೂತಗಳು ವಾಸ ಮಾಡುವ ಮರದ ಬಿಳಲುಗಳಾದರೆ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ  ದೃಶ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಲು ಸಂಚರಿಸುವ ಗೋಡೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನ ಅಂದರೆ,  ಡೈಲಾಗ್ ಗಳ ಹೇಳುವಿಕೆ, ರಂಗಚಲನೆ ನಿಲ್ಲುವ ಸ್ಥಾನ ಒಂದೊಂದು ದಿನ ಒಂದೊಂದು ತೆರನಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾಟಕದ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಗ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಟ್ರಯಲ್ ದಿನವೂ ಅವರು ಡೈಲಾಗ್ ಡೆಲಿವರಿ ಮತ್ತು ರಂಗಚಲನೆಗಳನ್ನು  ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಗಾಬರಿ, ಉದ್ವೇಗಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನದು ಆ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪಾರ್ಟು. ಆದರೆ ಆ ನಾಟಕ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿತ್ತು.

ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ “ಶ್ರೀಮತಿ ಹೆಗ್ಗಡೆಯ ಭೇಟಿ ಪ್ರಕರಣ” ಎಂಬ ನಾಟಕ ಆಯಿತು. ಕೆ.ಜಿ. ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರ ನಿರ್ದೇಶನದ ನಾಟಕ ಅದು. ವೀಣಾ ಬನ್ನಂಜೆಯವರದ್ದು ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರ, ನಟರಾಜ ದೀಕ್ಷಿತ್, ಅವರ ತಮ್ಮ ಕೃಷ್ಣ ದೀಕ್ಷಿತ್, ರಘುರಾಮ ಭಟ್, ಮಂಜು ಕೆಜಿ, ರವಿ ಕೆಜಿ, ಮುಂತಾದವರಿದ್ದರು. ಕಥಾನಾಯಕಿಯನ್ನು ಮೇನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ದೃಶ್ಯ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿದೆ.

ಆಗ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದುದರಿಂದ ಅಜ್ಜರಕಾಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು. ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಅವಳಿಗೆ ತಿಂಡಿ, ಊಟ ಕೊಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸಂಜೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಟ್ರಯಲ್ ಗೆ ವಾದಿರಾಜ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪಣಿಯಾಡಿ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದು, ಹಾಜರಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಬರುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಯಿತು. ಇನ್ನೂ ಟ್ರಯಲ್ ಶುರುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ “ಟ್ರಯಲ್ ಗೆ ಯಾರೂ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಟಕ ಯಾರಿಗಾಗಿ ಮಾಡುವುದು? ಯಾರಿಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾಟಕ ಏತಕ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕು?” ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಮತ್ತು ಕೆ. ಎಸ್.ಕೆದ್ಲಾಯರು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಬಂದದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದೊಡನೆ ಅವರ ಅಸಮಾಧಾನ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಬಾರದೇ ಇದ್ದ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರದ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲಿದ್ದದ್ದು, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿತು. ನನಗೂ ಬೈಗುಳವಾಯಿತು. ಆಗ ನನಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದು, “ಹಾಗಾದರೆ ನಾಳೆಯಿಂದ ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಾಟಕದಿಂದ ನನಗೆ ಏನೂ ಆಗಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದವಳನ್ನು ನೋಡದೇ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕೆಜಿ ಮಂಜುವೋ, ರವಿಯೋ ಕೂಡಲೇ ಓಡಿ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಕರೆದು ಕೊಂಡುಹೋದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತಡಮಾಡಿದ ಆ ಮುಖ್ಯಪಾರ್ಟ್  ಮಾಡುವವರೂ ಬಂದಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಎದುರು ಯಾರೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಏನೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ನಾಟಕದ ಟ್ರಯಲ್ ಶುರುವಾಯಿತು. ಆ ನಾಟಕ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಯಿತು.

ಮೂರನೆ ವರ್ಷ ಆಡಿದ ನಾಟಕ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರರ “ಸಿರಿ ಸಂಪಿಗೆ” ಅದರಲ್ಲಿ ಅವಳಿ ಜವಳಿ ಎಂಬ ಬಿಂಬ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತೆ ಒಂದೇ ತರಹ ಅಭಿನಯಿಸಬೇಕಾದ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ನನ್ನದು. ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ಅಭಿನಯಿಸುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿದವರು ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಎಂಬವರು. ಅದನ್ನು ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಾರ ಮಾಡಿ ಆಡಿದೆವು. ಆ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಮೆರುಗು ತಂದದ್ದು ಗುರುರಾಜ ಮಾರ್ಪಳ್ಳಿಯವರ ಸಂಗೀತ.

ಆ ಮೇಲೆ ನಾನು ಸಮಯ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಕಷ್ಟವಾದ್ದರಿಂದ, ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಟ್ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಆಮೇಲೂ ಅವರು ಸ್ಥಳೀಯ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ನಾಟಕ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತು ಹೆಗ್ಗೋಡಿನ ನೀನಾಸಂ ತಂಡವನ್ನು, ಮೈಸೂರಿನ ರಂಗಾಯಣ ತಂಡವನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ನಾಟಕಗಳನ್ನು  ಪ್ರತೀವರ್ಷ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪದೇ ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 39

ನಾನು ಇದ್ದ ರೂಮು, ಭೋಜರಾವ್ ಕಂಪೌಂಡ್ ಅಂತ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರು. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಒಂದು ರೂಮು ಮಾತ್ರಾ ಇದ್ದದ್ದಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮನೆ. ಕಂಪೌಂಡು ಗೇಟು ದಾಟಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ದೊಡ್ಡ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲು, ಅದನ್ನು ತೆರೆದು ಒಳಗೆ ಕಾಲಿರಿಸಿದರೆ ಸಿಗುವುದೇ ಒಳ ಅಂಗಳ, ಸುತ್ತ ಮನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಒಂದೊಂದು ರೂಮನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸಿ ಪಾರ್ಟೀಶನ್ ಮಾಡಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರಿ ಉಪ್ಪರಿಗೆಗೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದ ರೂಮು, ಆ ಮನೆಯ ಎಡದ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರ, ಗೋಪಾಲ ಮಾಸ್ಟರು ಎಂಬವರು ಅವರ ಸಂಸಾರದ ಜೊತೆ ಇದ್ದರು. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಆ ಮಾಸ್ಟರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಮಾತಾಡಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ರೂಮಿನಲ್ಲೇ ಊಟವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮನೆಯ ಬೆಳಿಗ್ಗಿನ ತಿಂಡಿ, ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸಾಂಬಾರ್ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದದ್ದು, ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿಯೋ. ಅಂತೂ ಅವರು ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯರಾಗಿದ್ದರು. ಒಳ ಅಂಗಳದ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಉದ್ದವಾದ ಜಗುಲಿಯ ಅಂಚಿಗೆ ಗ್ರಿಲ್ ಹಾಕಿಸಿ ಒಂದು ರೂಮು ಮಾಡಿದ್ದು ಅದರಲ್ಲಿ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಆಚಾರ್ ಮತ್ತು ಮಂಜುನಾಥ ಆಚಾರ್ ಎನ್ನುವ ಇಬ್ಬರು ಚಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ತುಂಬ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ಮತ್ತು ಅಂಗಳದ ಎದುರೇ ಇರುವ ಮನೆಯ ದೇವರುಕೋಣೆಯ ಭಾಗದ ಬಾಡಿಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಊದುಬತ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಟಾಕ್ ಮಾಡಿಟ್ಟು, ಅದನ್ನು ಅಂಗಡಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮಾರುವವರೂ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅಷ್ಟು ಸಲುಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಇರುವ ಈಶಾನ್ಯಭಾಗದ ಕೋಣೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ರೂಮಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ರಥಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೂವು ಮಾರುವ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟವರೊಬ್ಬರ ಮನೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆ ಮನೆಯ ತುಂಬಾ ಜನವೆ.

ನಮ್ಮ ಉಪ್ಪರಿಗೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಯರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಹಗಲು, ಮಠದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಾ, ಸಂಜೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಅಡಿಗರು, ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಅಡಿಗರು, ವೆಂಕಟರಮಣ ಅಡಿಗರು ಎನ್ನುವ ಒಂದೇ ಊರಿನ ಹುಡುಗರಿದ್ದರು. ಅವರೂ ಬಹಳ ಬೇಗ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಇದ್ದು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಅಡಿಗರು ಎನ್ನುವವರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಈಜುಕಲಿತವರಾಗಿದ್ದರು. ನಾವು ದಿನವೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾವಿಗೆ, ಒಮ್ಮೆ ಕೊಡಪಾನ ಬಿತ್ತು ಅಂತ ತೆಗೆಯಲು ಇಳಿದರು. ನೀರಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಾವಿಯ ಬದಿಯ ಮಣ್ಣು ಜರಿದು ಆದ ಮೋಟೆಯೋ ಏನೋ, ಒಂದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೇಲೆ ಬರಲಾಗದೇ, ನಾವು ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೆ ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ನಾವು, ಅವರು ಈಗ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಕಾಯುತ್ತಾ ಇದ್ದೆವು. ಕೊನೆಗೆ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಅನುಮಾನ ಬಂದು ಮೇಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಅಡಿಗರು, ಬಾವಿಗೆ ಇಳಿದು ನೋಡಿದಾಗಲೇ ನಮಗೆ ತಿಳಿದದ್ದು ಅವರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗದೇ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೀರಿನಡಿಯೇ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಿದ್ದರು ಎಂದು. ಅದೊಂದು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡ ದುರಂತವಾಯಿತು.

ಆಗ ಪುತ್ತಿಗೆ ಮಠದಲ್ಲಿ ಸುಗುಣ ಪ್ರಿಂಟರ್ಸ್ ಅಂತ ಒಂದು ಪ್ರಿಂಟಿಂಗ್ ಪ್ರೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮೇನೇಜರ್ ಆಗಿರುವ ಸುಬ್ಬರಾಯರು ಎನ್ನುವವರ ಪರಿಚಯ ನಮ್ಮ ಉಡುಪರ ಮೂಲಕ ಆಯಿತು. ನಾವು ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ, ಅವರ ಪ್ರೆಸ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಅದು ಇದೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಠದ ಉಪ್ಪರಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಬ್ರಾಯರ ರೂಮು ಇದ್ದು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗಿ ಸಲಿಗೆಯಿಂದ ಯಜಮಾನಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವರೂ ನಮ್ಮ ರೂಮಿಗೂ ಆಗಾಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಮತ್ತು ಆಚೆ ಈಚೆ ರೂಮಿನವರೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿದಾಗ, ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕಾಫಿತಿಂಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದುಂಟು. ಹಾಗೆ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮಾಸ್ಟರರು “ಚೀಟಿ ಹಾಕುವನಾ?” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು ಅದೃಷ್ಟದ ಆಟ. ಒಂದಷ್ಟು ಚೀಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರ ಹೆಸರನ್ನು ಬರೆದು, ಚಂದವಾಗಿ ಮಡಿಸಿ ರಾಶಿ ಹಾಕಿ, ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚೀಟಿಯನ್ನು ಎತ್ತಲು ಹೇಳುವುದು. ಆಗ ಯಾರ ಹೆಸರು ಬಂತೋ, ಅವರು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪಾರ್ಟಿ ಕೊಡಬೇಕು.

ಹೀಗೆ ಚೀಟಿ ಹಾಕುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಅಡಿಗರು ಎನ್ನವವರ ಹೆಸರು ಎಷ್ಟು ಸಲವಾದರೂ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ! ಅವರ ಅದೃಷ್ಟ ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಬಹಳ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅಂತೂ ಒಮ್ಮೆ ಅವರ ಹೆಸರು ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ನಮಗೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಆಗ ತೆಂಕುಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮಭವನ ಎನ್ನುವ ಹೋಟೆಲ್ ಇದ್ದಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಮನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದೆವು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮ ದುಡ್ಡು ಖಾಲಿಮಾಡಿದ ಅಡಿಗರ ಕಿಸೆಯನ್ನು ಖಾಲಿಮಾಡುವ ಅಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು. ಎಲ್ಲ ತಿಂದು ಪಾರ್ಟಿ ಆದ ಮೇಲೆ, ಬಿಲ್ಲು ಕೊಡುವ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ನಮ್ಮ ಗೋಪಾಲ ಮಾಸ್ಟರು ಎದ್ದು ನಿಂತು, “ನಾನು ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಲಿಕ್ಕುಂಟು” ಎಂದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಶುರು ಮಾಡಿ, ಆವತ್ತು ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಚೀಟಿಂಗ್ ವಿಷಯವನ್ನು ಬಯಲುಮಾಡಿದರು. ಅವರು ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಮೊದಲೇ ಎಲ್ಲ ಚೀಟಿಯಲ್ಲೂ ಆ ಅಡಿಗರ ಹೆಸರನ್ನೇ ಬರೆದು ಹಾಕಿ, ಚೀಟಿ ಎತ್ತಲು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದೃಷ್ಟವಂತ ಅಡಿಗರಿಗೆ ಮೋಸಮಾಡಬಾರದು, ಹಾಗಾಗಿ ಅವರವರ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಅವರವರೇ ಕೊಡಬೇಕು ಅಂತ ಅವರು ವಿನಂತಿಸಿದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಾ ತಿಂದವರು, ಒಮ್ಮೆ ಪೆಚ್ಚಾದರೂ, ಅವರ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಬರಬೇಕಾಯಿತು. ಅಡಿಗರ ಅದೃಷ್ಟ ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಿತ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಕಂಪೌಂಡ್ ನ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯೊಂದರ ಮಗುವನ್ನು ಗೋಪಾಲ ಮಾಸ್ಟ್ರು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಆಟವಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಆಡಿಸುತ್ತ, ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆದು ತುಂಬ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಅದರ ಮನೆಗೆ ಮಾಸ್ಟರೇ ಬಿಟ್ಟುಬಂದರು. ಸಂಜೆ ಆ ಮನೆಯವರು ಬಂದು, “ಮಗುವಿನ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ಸರ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದಿರಾ? ಈಗ ಅದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಮಾಸ್ಟರನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಮಾಸ್ಟರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಶಾಕ್ ಆಯಿತು. ತಾನು ಸರವನ್ನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರು. ಆ ಮನೆಯವರು ಮತ್ತೆ ಏನೋ ಮಾತಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೂ ಮಾಸ್ಟರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳಾಯಿತು, ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಕಳೆದುಹೋದ ಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ, ನಾವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ವಾಪಾಸು ಮಾಡುವಾಗ ಅದು ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆಯಂತೆ. ನಮಗೆ ಬೇಕಿತ್ತ ಮಾರಾಯ್ರೆ ಇದು? ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು? ಎಂದು ಮುಖ ಸಣ್ಣಗೆ ಮಾಡಿದರು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಆ ಸರದ ಗೋಚರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 38

ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಒಂದು, ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಆಗಿರಬಹುದು. ನನ್ನ ಬಲಗಾಲಿನ ಹೆಬ್ಬೆಟ್ಟಿನ ಹತ್ತಿರ ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ  ಕಜ್ಜಿಯ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಗುಳ್ಳೆ ಆಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ತುರಿಕೆಯೂ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಔಷಧದ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಏನೋ ಒಂದು ಬಿಳಿಮುಲಾಮನ್ನು ತಂದು ಹಚ್ಚಿದೆ. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳಾದರೂ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆಗ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಆನೆ ಕಾಲುರೋಗ ತುಂಬಾ ಇತ್ತು. ಕೆಲವರ ಕಾಲನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಭಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಕಾಲು ಆನೆಯ ಕಾಲಿನಂತೆ ತೋರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಜ್ಜಿಯಂತೆ ಕಪ್ಪು ಕಪ್ಪು ಮುಳ್ಳುಗಳು ಎದ್ದು, ನಡೆಯುವಾಗ ಆ ಕಾಲನ್ನು ಎತ್ತಿ ಇಡಲು ಕಷ್ಟಪಡುವ ಜನರು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆನೆ ಕಾಲುರೋಗಕ್ಕೆ ಆಗಲೇ ಮದ್ದು ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಸೊಳ್ಳೆಯಿಂದ ಬರುವ ಕಾಯಿಲೆಯೆಂದೂ, ಒಮ್ಮೆ ಬಂತು ಅಂತಾದರೆ ಅದನ್ನು ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಗುಣಮಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಸೊಳ್ಳೆಪರದೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆನಾದರೂ. ಅದರ ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಎಡೆಯಿಂದ ಕೆಲವು ಸಲ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಒಳಗೆ ಬಂದು ಕಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದವು. ನನಗೂ ಆನೆಕಾಲು ರೋಗ ಬರುತ್ತದೆಯೇನೋ ಎಂಬ ಭಯವಾಯಿತು.

ಆಗ ಮಾರುತಿ ವೀಥಿಕಾದ ಚಿತ್ತರಂಜನ್ ಸರ್ಕಲ್ಲಲ್ಲಿಯೇ ಡಾ.ಬಿ.ಬಿ. ಶೆಟ್ಟಿಯವರ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಇತ್ತು. ಅವರು ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದರ ದೊಡ್ಡ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು. ಆಟನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಯಾರೇ ತಾವು ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದರು ಅಂತ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪರಿಚಯ ಹೇಳಿದರು ಅಂತಾದರೆ, ಶೆಟ್ಟರದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಉಚಿತ ಸೇವೆ. ಕೆಲವರು ಹೋದರಂತೂ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಮದ್ದೂ ಕೊಟ್ಟು, ಅವರೇ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಇರಲಿ ಅಂತ ಕಿಸೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನೂ ಹಾಕಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಅಪ್ಪಯ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಉಡುಪಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಲು ಹೋಗಿದ್ದು ನೆನಪಿತ್ತು. ನಾನು ಅವರ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಗೆ ಒಂದು ಸಂಜೆ ಹೋದೆ. ಬಹುಷ್ಯ ಯಾವುದೋ ಕಲಾವಿದರೆ ಇರಬೇಕು, ಅವರೊಡನೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಅವರು “ಹೋ ಹೌದಾ? ನೋಡುವ”  ಎಂದು “ಒಳಗೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗು, ಬರುತ್ತೇನೆ” ಅಂದರು. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಬಂದವರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಮಾತುಕತೆಯಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೇ ಮಾತು ಮುಗಿದು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಶೆಟ್ಟರು ಒಳಗೆ ಬಂದರು. ಬಂದವರೇ “ಯಾವ ಕಾಲು? ಎಲ್ಲಿ?” ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ಹೇಳಿದರು. ಆಗಲೇ  ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಯಿತು. ನಾನು ಎದ್ದು ಕುಳಿತು, ಕಾಲಿನ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಬೆರಳಿನ ಮಧ್ಯವಿರುವ ಗುಳ್ಳೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ಬಗ್ಗಿ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದರು. “ಇದಾ?” ಎಂದು ಕೈಯ ಉಗುರಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಒತ್ತಿದರು. “ಇದೆಂತದೂ ಅಲ್ಲ. ಬರೀ ಕಜ್ಜಿ. ಹೋಗು, ಇದಕ್ಕೆ ಮದ್ದುಗಿದ್ದು ಏನೂ ಬೇಡ” ಎಂದು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ನಾನು ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದೆ. ಸ್ವಲ್ಪದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಅದು ಎಲ್ಲಿಹೋಯಿತು? ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಅಂತ ಒಬ್ಬರು ಟೈಪಿಸ್ಟ್ ಇದ್ದರು. ಅವರು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಾದರು. ಆಗಾಗ ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ತಿರುಗಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವರು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು “ದಿನೇಶ ಬಾರಾ.” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇರಬೇಕು. ವಾರಕ್ಕೆರಡು ದಿನ ಮಹದೇವರು ಎಂಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಜೊತೆಗೆ ಡಯಾನಾ ಹೋಟೇಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಮೆನುವನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರತೀಸಲ ಒಂದೊಂದು ಬಗೆಯ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ತಿಂದು ರುಚಿ ನೋಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಬಿಲ್ಲು ಪಾವತಿಸುವುದು. ಹೀಗೆ ಆಗ ಡಯಾನದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ  ಎಲ್ಲಾ ತಿಂಡಿಯ ರುಚಿ ನೋಡಿದ್ದೆವು. ನಂತರ ಅವರು, ಅವರ ಊರು ಶೃಂಗೇರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಆಗಾಗ ಉಡುಪಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ನನ್ನ ಅನೇಕ ಸುಖಕಷ್ಟಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಹಭಾಗಿಗಳಾಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಿವೃತ್ತರಾದ ಮೇಲೆ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ತೀರಿಕೊಂಡರು.

ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಎಸ್. ವಿ. ಭಟ್ ಎನ್ನುವ ಒಬ್ಬರು ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಸ್ನೇಹಿತರು. ಮೊದಲು ಶ್ರೀಧರಣ್ಣಯ್ಯ ಪಿಪಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ  ಅವನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಆಗಿದ್ದ ಅವರು, ಮುಂದೆ ಗೌರೀಶಅಣ್ಣ ಪಿಯುಸಿ ಓದುವಾಗ ಅವರದೆ ರೂಮಿಗೆ ಸೇರಿದ. ನಂತರ ಅತ್ತಿಗೆಯು ಮೈಯನ್ನು ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಣಿಪಾಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಅಣ್ಣಯ್ಯನೂ ಅವರ ರೂಮಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಆದರು. ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳೂ ಆದ ಅವರು, ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರಂತೆಯೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಆಟ ನೋಡಲು ಹೋದರೆ, ಆಟ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚೌಕಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರ ಜೊತೆಗೇ ಅವರ ಸುಖ ಕಷ್ಟ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಕಾಲಕಳೆಯುವವರು. ಆಗ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾರಂಗ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದ್ದು, ಡಾ. ಬಿ.ಬಿ. ಶೆಟ್ಟರ ಮುಂದಾಳುತನದಿಂದ ಇವರೆಲ್ಲರ ಹುರುಪಿನಿಂದ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಆಟಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಆಟ ಆದರೆ ಅಪ್ಪಯ್ಯನಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಮ್ಮೆ ಕಲಾರಂಗದವರು ಹವ್ಯಾಸಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರು. ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಒಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. “ರತ್ನಾವತಿ ಕಲ್ಯಾಣ” ಎಂಬ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಆಡುವುದು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ. ಈ ಪ್ರಸಂಗ, ನಾನು ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಸಾಲಿಗ್ರಾಮ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಳದ ಭಾಗವತರಾದ ಶ್ರೀಧರ ಹಂದೆಯವರು ನನ್ನನ್ನು ಮೊತ್ತ ಮೊದಲು ವೇಷಮಾಡಿಸಿ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿಸಿ ಕುಣಿಸಿದ ಪ್ರಸಂಗ. ಅದೇ ಪ್ಲೋಟ್ ನ್ನು ಶ್ರೀಧರ ಹಂದೆಯವರನ್ನು ಕೇಳಿ ತಂದೆ.  ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಮಗ ವೆಂಕಟೇಶನ ಭದ್ರಸೇನ, ಮೋಹನದಾಸ ಶ್ಯಾನುಭೋಗನ ಹನುಮನಾಯ್ಕ. ಅವನ ಅಣ್ಣಂದಿರಾದ ದೇವರಾಯ ಶ್ಯಾನುಭೋಗನ ದೃಢವರ್ಮ ಮತ್ತು ಗಣೇಶ ಶ್ಯಾನುಭೋಗನ ವಿಂದ್ಯಕೇತ, ಗುರುಪ್ರಸಾದ ಐತಾಳನ ವತ್ಸಾಖ್ಯ, ಪ್ರಕಾಶ ಹಂದೆಯ ರತ್ನಾವತಿ ಮತ್ತು ಗಿರೀಶ ಹಂದೆಯ ಚಿತ್ರಧ್ವಜ ಹಾಗೂ ನನ್ನದು ವಿದ್ಯುಲ್ಲೋಚನ ಎಂಬ ರಕ್ಕಸ ವೇಷ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಸಿಯಾಯಿತು. ಭಾಗವತರು ಯಾರು ಆಗಬಹುದು? ಎಂದು ಕೋಟದ ಮೋಹನದಾಸನ ಮನೆಯ ಜುಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿ ಕಡೆಗೆ ವಿದ್ವಾನ್ ಗಣಪತಿ ಭಟ್ಟರು ಆದೀತು ಎಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದೆವು, ಆಗ ಅವರು ಉಡುಪಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಏಳೆಂಟು ಟ್ರಯಲನ್ನೂ ಮೋಹನ ದಾಸನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೊರ ಪೌಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಯಾಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು ಎನ್ನುವಾಗ, ಗಣಪತಿ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಯಕ್ಷರಂಗದ ತಿರುಗಾಟಕ್ಕೆ ಕರೆಬಂದಿತು. ಅವರು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿಸಿದ್ದರು. ಕಾರಂತರ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಗೆ ಕರೆ ಬಂದರೆ ತಾನು ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ. ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನವಷ್ಟೇ ಇದೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಶ್ರೀಧರಣ್ಣಯ್ಯನನ್ನೇ ಭಾಗವತಿಕೆ ಮಾಡಲು ಒಪ್ಪಿಸಿದೆವು.  ಮೊದಲು ನನ್ನ ಮತ್ತು ಗುರುಪ್ರಸಾದ ಐತಾಳನ ಪೀಠಿಕೆ ಸ್ತ್ರೀವೇಷವೂ ಇದ್ದು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಡ್ಡೋಲಗದ ಕುಣಿತಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ದಿನ ಬಂತು. ನಮ್ಮ ಆಟವೂ ಜೋರಿನಿಂದಲೇ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಮೂರನೆಯ ಬಹುಮಾನ ಮತ್ತು ಎರಡು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬಹುಮಾನಗಳು ಬಂದವು. ಆದರೂ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಸೇರಿ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಳದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೇ ವೇಷ ಮಾಡಿದ್ದ ನಾವು, ಹತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಸೇರಿ ಆಟ ಮಾಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟೆವು.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)