ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 49

ಮುಲ್ಕಿಯ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸು ಕಸ ಗುಡಿಸುವ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಐನೂರು ರುಪಾಯಿ ಸಂಬಳ. ಒಮ್ಮೆ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸಿ ಕರೆದು “ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಗುಡಿಸಿ, ಒರೆಸುವುದು ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೀಯಾ? ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ೧೫೦ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ” ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮಗನೂ ಆಗ ಸಣ್ಣವನಾಗಿದ್ದ. ನಮಗೂ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವಳು ಒಪ್ಪಿದಳು. ಆ ಹೆಂಗಸು ಒಂದು ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೋ “ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸದ ಒಟ್ಟಿಗೆ, ಅವರ ಮನೆ ಕೆಲಸವೂ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲ, ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ನನಗೆ ಬಂದು ಹೇಳಿದರು. ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಆಫೀಸರ್ ಗಳು ಹಾಗೆ ಎಟೆಂಡರ್ ಗಳಿಂದ ಸ್ವೀಪರ್ ಗಳಿಂದ ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೆ ತೀರ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಸಂಬಳವನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಅವಳನ್ನು ನಾವು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದು  ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಅಂದೇ ಅವಳನ್ನು ಕರೆದು “ನೀನು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀಯಂತಲ್ಲ. ನಾಳೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಬೇಡ”. ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವಳು “ನಾನು ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ. ತಪ್ಪಾಯಿತು” ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಳು. ಆದರೆ ನಾನು ಆಗಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. “ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ನಾಳೆಯಿಂದ ನೀನು ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು” ಎಂದೆ. ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ “ನನ್ನ ಮಗಳ ಓದಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು” ಎಂದಳು. ನಾನು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.  ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ನಾನು ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೂ ನಾನು ಒಪ್ಪಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಹಳೆಯಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುನಾರಾಯಣ ಹವ್ಯಾಸಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸಂಘ ಎಂಬುದೊಂದು ಸಂಘವಿತ್ತು. ಅದು ತೆಂಕುತಿಟ್ಟು.  ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಉಪ್ಪೂರರ ಮಗ ಎಂದು ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು ಅಂತ ಒಮ್ಮೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಅವರ ಸಂಘದಲ್ಲಿ ವೇಷ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷ ವೇಷ ಮಾಡಿದ್ದೆ. “ಧರ್ಮ ವಿಜಯ” ಎಂಬ ಒಂದು ಹೊಸಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೃತ, “ಕಾರ್ತವೀರ್ಯಾರ್ಜುನ”ದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯ, “ಜಾಂಬವತಿ ಕಲ್ಯಾಣ”ದಲ್ಲಿ ಜಾಂಬವ ಮುಂತಾದ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆ. ಅವರು ಮೊದಲು ನನಗೆ ಅವರದೇ ಯಾವುದೋ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ದೇವೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದಿಂದ ನನಗೇ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಬರೆದುಕೊಡಲು ಹೇಳಿ ಡೈರೆಕ್ಷನನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿದರು. ನನ್ನೊಡನೆ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಗೌರವದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕಾರ್ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಹರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಎಂಬುದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರತೀ ಬುಧವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ತಾಳಮದ್ದಲೆಯನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯರು ಕೆಲವರು ಸೇರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೆಲವು ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ.

ಮುಲ್ಕಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಉದಯವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ್ದೆ. ಅವುಗಳು ಶುಕ್ರವಾರದ ಕಲಾವಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಮಾಡಿದ ಗಣಿತದ ಜಾಣ್ಮೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಗಳನ್ನೂ ಉದಯವಾಣಿಗೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಅವುಗಳ ಉತ್ತರದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನವಾರ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವುಗಳೂ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

ಒಮ್ಮೆ ಉಡುಪಿಯ ಪರ್ಕಳದ ಸಮೀಪ ಕೆರೆಮನೆ ಮೇಳದವರ ಆಟ ಇದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಆಫೀಸ್ ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಸ್ಕೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಮಗನನ್ನೂ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೂ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಆಟಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದೆ. ಶಂಭು ಹೆಗಡೆಯವರ ಕರ್ಣ.  ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬಡಗುತಿಟ್ಟಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಕರ್ಣನನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಅವರ ಪಾತ್ರಚಿತ್ರಣ ಅಭಿನಯ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆಗೇ ಆಟ ಮುಗಿಯಿತು. ರಾತ್ರಿ ವಾಪಾಸು ಮುಲ್ಕಿಗೆ ಹೋಗಲು ಧೈರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಕುಮಾರ ಉಡುಪರ ಮನೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅವರ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಟ್ಟಿದೆವು. ಮೊದಲು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರಾ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅದೇ ಮನೆ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂದೂ ಅನುಮಾನವಿತ್ತು. ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು ಅಂತ ಆಯಿತು. ಅವರ ಮುಖ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಧೈರ್ಯ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು ಮರುದಿನ ಮುಲ್ಕಿಗೆ ಬಂದೆವು.

ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಸಬೇಕು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ. ಸೈಕಲ್ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡುವವರ ಹತ್ತಿರ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ನಮ್ಮ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಎದುರಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ಗಾಂಧಿ ಮೈದಾನ ಒಂದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ವಾಲಿಬಾಲ್ ಕೋರ್ಟ್, ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ದನಗಳು ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಯಿತು. ಅವನನ್ನು ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ ನಾನೇ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಹಿಡಿದು ದೂಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು.  ಅವನು “ಮುಂದೆ ನೋಡು” ಎಂದರೆ ಮುಂದಿನ ಚಕ್ರ ತಿರುಗುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ನನಗೆ ದೂಡಿದೂಡಿ ಸಾಕಾಯಿತು. ಅವನೇ ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಸಾಕಪ್ಪ ಇವತ್ತು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಬೇರೆ ಆಟದ ಮೇಲೆ ಗಮನ. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಸೈಕಲ್ ಹಿಂದಿನ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳದೆ ಅವನಿಗೆ ರೈಡ್ ಮಾಡಲು ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದು ಒಂದು ಏಟು ಹಾಕಿದೆ. ಅವನು ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿದ. ನಂತರ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಸೈಕಲ್ ನ್ನು ಮುಟ್ಟಲೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಹೊಡೆದದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು.

ಅಂತೂ ಕೊನೆಗೆ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿ ಪುನಹ ಸೈಕಲ್ ಹಿಡಿಸಲು ಸಾಕುಬೇಕಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಉಡುಪಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು. ಆಗ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟಿನ ವಸತಿಗೃಹದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದೆ. ಅವನು ಸಂಜೆ ಶಾಲೆಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಆಚೆ ಈಚೆಬದಿಯ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಆಟ ಆಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಟಿವಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಾರ್ಟೂನ್ ನೋಡುವುದು. ಟಿವಿ ಅಷ್ಟುಹೊತ್ತು ನೋಡುವುದು ಬೇಡ ಎಂದರೆ ಮುಷ್ಕರ ಹೂಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಗನಿಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು. ಅವನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕರೆದು. “ಪ್ರತೀದಿನ ಸಂಜೆ ತಾಳ ಕುಣಿತ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು” ಎಂದೆ. ಅವನು ಹೂಂ ಎಂದರೂ ನನ್ನಿಂದ ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಸಂಜೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ತಿರುಗತೊಡಗಿದ. ನನಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳಿದೆ. “ನಾಳೆಯಿಂದ ಸಂಜೆ ನೀನು ರೆಡಿ ಇರಬೇಕು. ಬೇಕಾದರೆ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೂ ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಬಾ. ದಿನಾ ಒಂದೊಂದು ತಾಳ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು. ಅದಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಜೀವ ಸುವರ್ಣರು ಶನಿವಾರ, ಭಾನುವಾರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕುಣಿತ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಬೇಕು” ಎಂದು ಶರತ್ತು ಹಾಕಿದೆ.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 48

ಮುಲ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣಗುರು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ಶಾಲೆಗೆ ಮಗನನ್ನು ಸೇರಿಸಿದೆವು. ಆಫೀಸಿನ ಹತ್ತಿರವೇ ನಮ್ಮ ವಸತಿಗೃಹ. ಇವಳಿಗೂ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಗುತ್ತಿಗೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮಗನಿಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಶಾಲೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಕೂಡಲೇ  ನಾವು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಆಫೀಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಟ್ಟೆ ಹಾಸಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎಚ್ಚರವಿದ್ದಾಗ ಮನೆಯ ಎದುರಿನ ವಿಶಾಲವಾದ ಗಾಂಧಿ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ, ಹೊಯಿಗೆ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿಯಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹರಿಯುವ ತೋಡಿನ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಆಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವನನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ವ್ಯಾನ್ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ತಿಂಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಾನಿನ ಬಾಡಿಗೆಯನ್ನು ಅವನ ಕಿಸೆಗೆ ಹಾಕಿ ಡ್ರೈವರ್ ನಿಗೆ ಕೊಡಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗ ವ್ಯಾನ್ ಬಾಡಿಗೆ ನೂರ ಐವತ್ತು ಇದ್ದು ಅವನು ನೂರೈವತ್ತೈದಕ್ಕೆ ಬಾಡಿಗೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಏರಿಸಿದ.

ಒಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಮಗನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಎರಡು ನವಿಲು ಗರಿಯಿತ್ತು. ಅವನು ಖುಷಿಯಿಂದ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು “ಅಪ್ಪ ಅಪ್ಪ, ನವಿಲುಗರಿ ನೋಡು. ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ ಇತ್ತಲ್ಲ” ಎಂದು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹಿಡಿದ. ನನಗೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷವಾಗುವ ಬದಲು, ಒಮ್ಮೆಲೇ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು. “ಅದು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು?” ಎಂದು ಗದರಿಸಿದೆ. ಅದು ಯಾರದ್ದೋ ಅವನ ಜೊತೆಯ ಹುಡುಗರದಾಗಿದ್ದು, ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ತಂದಿದ್ದ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನುಮಾನ. ಅವನು “ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೊಟ್ಟ” ಎಂದ. ನನಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಹಣವಿಲ್ಲ. ಇವನು ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದ ಹಾಗೆ ತಂದಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡೆ. "ಯಾವ ಅಂಗಡಿ? ಅವನು ನಿನಗೆ ಯಾಕೆ ಕೊಟ್ಟ?. ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು? ಎಂದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿ, ಆಗಲೇ ಸ್ಕೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಹೇಳಿದ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ “ನೀವು ಈ ನವಿಲು ಗರಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರಾ? ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಅವರು “ಹೌದು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಐದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟನಲ್ಲ” ಎಂದರು. ಅವನ ರಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು . “ನಿನಗೆ ಆ ದುಡ್ಡು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು?” ಎಂದು ಜೋರು ಮಾಡಿದೆ. ಅವನು ಅಳುತ್ತಾ“ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿತ್ತು” ಅಂದ. ಅವನು ವ್ಯಾನಿನವನಿಗೆ ನೂರೈವತ್ತು ರುಪಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಕಿಸೆಯಿಂದ ತೆಗೆಯುವಾಗ ಐದು ರೂಪಾಯಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ವ್ಯಾನಿನವನೂ ಬಾಕಿ ಹಣವನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಇವನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಿಸೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವಾಗ ಅದು ಸಿಕ್ಕಿರಬೇಕು. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಚಂದದ ನವಿಲುಗರಿಯೂ ಕಂಡಿತು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅದರಿಂದ ಒಂದು ಪಾಠವಾಯಿತು. ಆಗಲೇ ಅವನಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದೆ. “ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ, ನಮಗೆ ಹೇಳದೇ ಏನೂ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬಾರದು” ಎಂದು.

ಅವನನ್ನು ನಾವು ಬಹಳ ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದೆವು. ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಏನಾದರೂ ಒಂದೇ ಆಟಿಕೆ ಕೊಡಿಸುವ ಶರತ್ತು. ಆಯ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ. ಅದು ಬೇಕು ಇದು ಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ ಆದ ಮೇಲೆ “ಅಪ್ಪ, ನನಗೆ ಇಂತದ್ದನ್ನು ಕೊಡಿಸಿ” ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳು ಆಟದ ಕಾರುಗಳು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ವಿನವುಗಳು ಇಂದೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಕುಟ್ಟಿ ಎಳೆದು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿಯೂ ಬಿಳಿ ಪೇಪರ್ ಕೊಟ್ಟು ಪೆನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಗೀಚಲು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕಾಯಿನ್ ಡಬ್ಬಿ ಕೊಟ್ಟು ಅದರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಊಟದಲ್ಲಿ ಅಥವ ಯಾರಾದರೂ ದೊಡ್ಡವರು ಹಣ ಕೊಟ್ಟಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಇಡಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು.  ಅವನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿ ಅನಿವಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಮಿತವ್ಯಯದ ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚು 'ಆಯ್ಕಟ್' ಮಾಡದೇ ಎಲ್ಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೂ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ.

ಮುಲ್ಕಿಯಿಂದ ಪ್ರಮೋಶನ್ ಆಗಿ ಪುನಹ ಉಡುಪಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟಿನ ವಸತಿ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ. ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಮನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಾಯಿತು. ಸೈಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂದುಕೊಂಡು, ಕಟ್ಡಿಸಿದ ಮನೆಯನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದೆ. ಒಂದೆರಡು ಮನೆಯನ್ನು ಹೋಗಿ ನೋಡಿಯೂ ಆಯಿತು. ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಭಾವ ಉಡುಪರು ಮತ್ತು ಸುಬ್ರಾಯರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಮನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಆಗ ಉಡುಪರು ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಮನೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ. ತಡವಾದರೂ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿಯೇ ಬಿಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದರು. ಅವರೇ ಅಂಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೈಟ್ ಇದೆ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಅದು ನನಗೂ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಈಗ ನಾನು ಇರುವ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ನನ್ನದೇ ಅಂದಾಜಿನ ಒಂದು ಮನೆಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಅದರಂತೆಯೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ಅಂಬಲಪಾಡಿಯ ಜಗದೀಶ ಕೆದ್ಲಾಯರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಅವರ ಕಾಮಗಾರಿಯ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನಂತೆಯೇ ಆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಮನೆ ಸಿದ್ದವಾಯಿತು. ಗೃಹಪ್ರವೇಶದ ದಿನ ಮಗನ ಉಪನಯನವನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಹೊಸಮನೆಯನ್ನು  ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 47

ಮುಲ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಶಾಖಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಖಾಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ಆಗ ಸುರತ್ಕಲ್ ಉಪವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಉಪವಿಭಾಗಾಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ವೇಣುಗೋಪಾಲಶೆಟ್ಟಿಯವಲ್ಲಿ, ನಾನು "ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಿಸಬಹುದಾ? ಶಾಖಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಬಂದಾಗ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಅವರು ನೋಡುವ ಎಂದು ಮೀಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಶಿಪಾರಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಿಸಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಶಾಖಾಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಕೃಷ್ಣಯ್ಯ ಶೆಟ್ಟರು ಎನ್ನುವವರು  ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವರು ನಾಲ್ಕು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಬ್ ಸ್ಟೇಶನ್ ನ ಹತ್ತಿರದ ಇನ್ನೊಂದು ವಸತಿಗೃಹದಲ್ಲಿ ಇರಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದರಿಂದ, ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಅವಕಾಶವಾಯಿತು. ಕೃಷ್ಣಯ್ಯ ಶೆಟ್ಟರು ನನ್ನಂತೆ ಆಟ, ತಾಳಮದ್ದಲೆ ಹುಚ್ಚಿನವರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಬೇಗನೇ ಸ್ನೇಹಿತರಾದೆವು.

ಆಗ ಕಿನ್ನಿಗೋಳಿಯ ಯುಗಪುರುಷ ಎಂಬಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ತಾಳಮದ್ದಲೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಂಜೆ ಆಫೀಸ್ ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ನಾನೂ ಮತ್ತು ಶೆಟ್ಟರು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಜರು. ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತಾಳಮದ್ದಲೆ ನೋಡಿ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗಿನ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಶರಸೇತು ಬಂಧ ತಾಳಮದ್ದಲೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮದಾಸ ಸಾಮಗರು ಬರುವಾಗ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು. ಆಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ತಮಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು ಎಂದು ತಿಳಿದ, ಅರ್ಜುನ ಮಾಡಿದ ಶೇಣಿಯವರು ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತ ಮಾಡಿದ ರಾಮದಾಸ ಸಾಮಗರಿಗೆ “ಎಂತ ಸಾಮಗರೇ, ನಿಮ್ಮ ಅರ್ಥದ ಶೈಲಿಯೇ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ನೀವು ಹೀಗೆ ಅರ್ಥ ಹೇಳುತ್ತೀರಲ್ಲ?” ಎಂದು ಜಗಳಾಡಿದ್ದ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ನಮಗೆ ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತದೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಗಾಬರಿ. ಅಲ್ಲಿಗೇ ತಾಳಮದ್ದಲೆ ನಿಂತು ಜಗಳ ಶುರುವಾಯಿತು. ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರ ಎದುರು ಮಾತಾಡಲು ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರು ಬಂದು ಇಬ್ಬರಲ್ಲು ಜಗಳ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು. ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ತಾಳಮದ್ದಲೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಪ್ಪನಾಡು ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊಳ್ಯೂರು ರಾಮಚಂದ್ರ ರಾಯರು,  ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರದ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ನರ್ತನವನ್ನು ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ವಿದುಷಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಸಾಮಗರು ಅದೇ ಪದ್ಯವನ್ನು ಭರತ ನಾಟ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಯೋಗವೂ ಆಗಿತ್ತು.

ಮುಲ್ಕಿಯ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕೆಲಸಗಳು ಬಾಕಿಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಲೆಕ್ಕಶಾಖೆಯ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನಾಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ತರಲು ತುಂಬಾ ಹೆಣಗಬೇಕಾಯಿತು. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೂ ಆಗಾಗ ಆಫೀಸಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಪಡೆದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ನಮ್ಮ ಹೆಡ್ ಅಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಾಧಿಕಾರಿಗಳಾದ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಎನ್ನುವವರು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಗುತ್ತಿಗೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ಆಗ ಅನ್ನಪೂರ್ಣಳನ್ನೇ ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಸೇರಿಸಿದೆ. ನನಗೆ ಆಫೀಸೂ ಮನೆಯೂ ಒಂದೇ ಆಯಿತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಿನ ವರೆಗೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಶಾಖಾಧಿಕಾರಿಗಳಾದ ಕೃಷ್ಣಯ್ಯ ಶೆಟ್ಟರಂತೂ ಸಲಿಗೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಅವರ ಸಿಗರೇಟಿನ ಛಟ ಬಿಡಿಸಲು ಮಾತ್ರಾ ಆಗಲಿಲ್ಲ.  ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಂಬ ತುಂಡಾಗಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಅಡಚಣೆಯಾದಾಗಲೂ “ಬನ್ನಿ ಉಪ್ಪೂರ್ರೆ, ಹೋಗಿ ಬರುವ” ಎಂದು ಅವರ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ನಾನು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರಗಳ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರಾ ನೋಡಬೇಕಾಗಿದ್ದು, “ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಯಾಕೆ ಮರ್ರೆ” ಎಂದರೂ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಾರಕೂರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಊರಿನವರಾದ ಅವರು ಶುದ್ಧ ಕುಂದಾಪುರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ “ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕಂಡ್ ಎಂತ ಮಾಡ್ತ್ರಿ. ಬನ್ನಿ ಕಾಂಬ” ಎಂದು ಎಲ್ಲ ತಿರುಗಾಟಕ್ಕೂ  ಎಳೆದುಕೊಂಡೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ನನ್ನ ಕೈಕೆಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಾರರೂ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮುಲ್ಕಿಯಿಂದ ಪ್ರಮೋಶನ್ ಆಗಿ ಉಡುಪಿಗೆ ಬರುವಾಗ ನಮ್ಮದು ಒಂದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶಾಖೆ ಎಂದು ಹೊಗಳುವಂತಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಯೂ ಬಂತು.

ನಾನು ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಸಪ್ಲೈ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಟಿಪ್ಸ್ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಸಂಬಳ ಕೊಡುತ್ತಾರಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ಕರ್ತವ್ಯ. ಟಿಪ್ಸ್ ಅಂತ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದು ಲಂಚ ಅಂತ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೇ ಅಂತ ನನ್ನ ಧೋರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಆಫೀಸರ್ ಅಂತ ಆದಮೇಲೂ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ಲಂಚ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಹಣಕೊಡಲು ಬಂದರೆ,  ಅವರಿಗೆ  ನನಗೆ “ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಂಬಳ ಇದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾ?. ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ನನ್ನ ದುಡಿತಕ್ಕಿಂತ, ನನ್ನ ಅರ್ಹತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ದುಡ್ಡಿಗೆ ನಾನು ಯಾಕೆ ಕೈಯೊಡ್ಡಬೇಕು?” ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದಲೇ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

 ಒಮ್ಮೆ ಕುಂದಾಪುರದಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಬ್ಬರು ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರು ನನ್ನ ಕೈಕೆಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಗುಮಾಸ್ತರ ಹತ್ತಿರ ನನಗೆ ಒಂದು ಕವರ್ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅದು ಹಣ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ವಾಪಾಸು ಕೊಡಿ ಎಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ಮತ್ತೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟೆ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷ ಅದು ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ತಿಜೋರಿಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸಿನ ಹಣದ ಜೊತೆಗೇ ಇತ್ತು. ನನಗೆ ನೆನಪೇ ಹೋಗಿತ್ತು ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಯ ಹಣವನ್ನು ನಾನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವಾಗ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ “ಅದೇನು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವನು ನೆನಪು ಮಾಡಿದ. ವಾಪಾಸು ಮಾಡಲು ಹೋದರೆ ಕೊಟ್ಟವರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ ಎಂದ. ಅದು ಅಲ್ಲಿದ್ದರೆ ತೊಂದರೆಯೇ. ಅದು ಆಫೀಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಣ ಅಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಅವನಿಗೆ “ಅದರಿಂದ ಆಫೀಸಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಪಾರ್ಟಿ ಕೊಡಿಸಿ ಖರ್ಚುಮಾಡಿಬಿಡಿ. ಅಲ್ಲಿಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದೆ.

(ಮುಂದುವರೆಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 46

ಉಡುಪಿಯ ವಿಭಾಗೀಯ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಯಾವುದೇ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ನಂತರ ನನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಕಂದಾಯ ಶಾಖೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದರು. ಆಗ ಮೆಲ್ವಿನ್ ಪಿಂಟೋ ಎನ್ನುವವರು ನಮ್ಮ ಬಾಸ್  ಆಗಿದ್ದರು. ಅವರೊಬ್ಬ ದಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲೇ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗೆ ಏರಿ ನಿವೃತ್ತರಾದರು.

ನನಗೆ ಆಗ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಇತ್ತು. ಮುಂದೆ ಪಿಂಟೋ ರವರಿಗೆ ಪದೋನ್ನತಿಯಾಗಿ ಮನೋಹರ ಬೈಲೂರ್ ಎನ್ನುವವರು, ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ಆಗಿ ಬಂದರು. ಅವರು ನನ್ನ ಬಾಸ್ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದರು ಎನ್ನುವುದೇ ಸರಿ. ನಾನಾಗ ಉಡುಪಿ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟು ವಸತಿಗೃಹದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಊಟಮಾಡಿ ಹೋಗುವುದೂ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ. ಸಂಜೆ ಆಫೀಸು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೂ “ಬನ್ನಿ, ಸಾಕು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು” ಅಂತ ಅವರೇ ಹೇಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲೇ ವಿಭಾಗೀಯ ಕಛೇರಿಗೆ ಕೆಲಸದ ಬದಲಾವಣೆಯಾಯಿತು. ನಾನೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆಂದೆ. ಒಂದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ವಿಭಾಗಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾಡಿ ಅವರ ಸೆಕ್ಷನ್ನಿಗೆ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿ ಕರೆಸಿಕೊಂಡರು.

ಆಗ ನಮ್ಮ ಉಡುಪಿಯ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡದವ ಬೇಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದವನು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಬಹುಷ್ಯ ಸ್ನಾನವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ಹತ್ತಿರ ಬಂದರೆ ಮೈ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಬಟ್ಟೆಯೆಲ್ಲ ಮಣ್ಣು ಹಿಡಿದು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನದ್ದೊಂದು ನಿಯತ್ತು. ಹಣಕೊಡುವವರು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವನು ಅವರ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಸುಮ್ಮನೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಆ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಬಂದು, ಸೀದಾ ಈ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವುದು. ನಾವೇ ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸಿ ಕರೆದು ಹಣ ಕೊಡಬೇಕು. ಅವನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೈಯನ್ನು ನೋಡಿ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಯಾವಾಗಲೂ, ಹಾಗೆ ಬಂದವನು, ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ರಾಮಚಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟಿಗಾರ್ ರ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಸುಮ್ಮನೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರು ಹಣವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆಚೆ ಈಚೆ ನೋಡದೆ ಹೊರಟೇಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗ “ನೀವು ಯಾವುದೋ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಸಾಲ ಮಾಡಿರಬೇಕು. ಅದನ್ನೇ ಈಗ ತೀರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ” ಎಂದು ನಾವು ಶೆಟ್ಟಿಗಾರರಿಗೆ ಹೇಳಿ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ, ಹದಿನೈದು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತಿದ್ದ.

ರಾಮಚಂದ್ರ ರಾವ್ ಎನ್ನುವ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರ ಉಮೇದಿನಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ಮೇ ಒಂದರ ಕಾರ್ಮಿಕ ದಿನಾಚರಣೆಯಂದು ಹೆಗ್ಗೋಡಿನ ಸಾಕೇತ ಕಲಾವಿದರಿಂದ ಚಂದ್ರಹಾಸ ಚರಿತ್ರೆ ಎಂಬ ಯಕ್ಷಗಾನ ವನ್ನು ಆಡಿಸಿದೆ ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಎನ್ನುವ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬರುವ ಒಬ್ಬರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಟಕವನ್ನೂ ಮಾಡಿದೆವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರದು ಒಂದು ಋಷಿಯ ಪಾತ್ರವಾದರೆ ನನ್ನದು ಆ ಋಷಿಯ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಭಂಗಗೊಳಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರವಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಾಳಿಗುಡಿಯ ಸೆಟ್ಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೆವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಜಿ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರು ನಿರ್ದೇಶನಮಾಡಿ  ಊರೂರು ತಿರುಗಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತುಮರಿಯ ಚಿಣ್ಣರ ತಂಡದ ನಾಟಕವನ್ನು ಸುಮಾರು ಐದಾರು ವರ್ಷ ನಮ್ಮ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟಿನ  ಕೆಇಬಿ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಮನೆಯವರಿಂದ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಮಾಡಿ ಆಡಿಸಿದೆ‌.

ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ನಂತರ ನನಗೆ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ನಾಲ್ಕಾರು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪದೋನ್ನತಿ ಬಂತು. ಹತ್ತಿರದ ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಗಳು ಭರ್ತಿಯಾಯಿತು. ನನಗೆ ಸುಳ್ಯಕ್ಕೆ ವರ್ಗವಾಯಿತು. ನನಗೆ ಉಡುಪಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಹೋಗಲೂ ಇಲ್ಲ, ಬೇಡ ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಡಲೂ ಇಲ್ಲ. ಮನೋಹರ ಬೈಲೂರ್ ರವರು ನನ್ನ ಬಾಸ್ ಆಗಿದ್ದು ಬೇಡದಿದ್ದರೆ ಬರೆಸಿಕೊಂಡು ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಕಳಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದವರು, ಮೇಲಿನಿಂದ ಒತ್ತಡ ಬಂದರೂ "ನೋಡುವ ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಾಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ದಿನವನ್ನು ತಳ್ಳಿದರು. ಆಗ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಪದೋನ್ನತಿ ಹೊಂದಿದ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರು ದೂರ ಹೋಗಲಾರದೇ ಪದೋನ್ನತಿಯೆ ಬೇಡ ಎಂದು ಬರೆದೂ ಕೊಟ್ಟಾಯಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ರಾವ್ ಎನ್ನುವ ನಮ್ಮ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ರಿಗೆ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಅಧೀಕ್ಷಕ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಯಿತು. ಅವರು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು. ಸರಳ ಸ್ವಭಾವದವರು ಮತ್ತು ನನಗೆ ಬಂದ ವರ್ಗಾವಣೆಯ ಆದೇಶವನ್ನು ಅವರು ಅಧೀಕ್ಷಕ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆದ ಮರುದಿನವೇ, ನನ್ನ ಕೋರಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಆ ತಿಂಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗಲಿರುವ ಮುಲ್ಕಿ ಕಛೇರಿಯ ಹುದ್ದೆಗೆ ನಿವೃತ್ತಿಯಾದ ನಂತರ ಸೇರಲು ತಿಳಿಸಿ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದರು.  ಉಡುಪಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಲು ಸುತರಾಂ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲದ ನನಗೆ ಅದರಿಂದ ತುಂಬಾ ಉಪಕಾರವಾಯಿತು. ಕೂಡಲೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾದೆ.

ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ರಾವ್ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅಧೀಕ್ಷಕ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ನಿವೃತ್ತರಾದರು. ಅವರು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು.  ಅವರು ಸರ್ವೀಸಿನ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗ ಬೃಹತ್ ಕಾಮಗಾರಿ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲ ಅವರವರ ಅನುಕೂಲತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಇವರಿಗೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸರ್ವೀಸಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತ ಮನೆಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡರು. ಯಾರೋ ಈ ಬಗ್ಗೆ ನೀವಿನ್ನೂ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವಾ? ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, “ನಾನು ಮೇಜರ್ ವರ್ಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನಲ್ಲ. ಆಗ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸವೇ ಸಿವಿಲ್, ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಕನ್ ಶ್ಟ್ರಕ್ಷನ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಆಗಿತ್ತು.  ಆಗ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದರೆ  ಆಫೀಸಿನದ್ದೇ ಸಿಮೆಂಟ್, ಕಬ್ಬಿಣ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದರು ಎಂದು ಜನ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಹಣದ ತಾಪತ್ರಯವೂ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಾದೆ” ಅಂದರಂತೆ.

ಸುಮಾರು, ಒಂದು, ಒಂದುವರೆ ವರ್ಷದ ನಂತರ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ರಾವ್ ರವರು ನಮ್ಮ ಮುಲ್ಕಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಷನ್ ಗೆ ಬಂದರು. ಕಡತ ಅದೂ ಇದೂ ನೋಡುತ್ತಾ. ‘ದಿನೇಶ್, ನಿಮಗೆ ಪ್ರೊಮೋಶನ್ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಉಡುಪಿಗೇ ಹಾಕಿಸಿಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಬೇಸರ ಆಗಿರಬಹುದು. ಕ್ಷಮಿಸಿ.’ ಅಂದರು. ನಾನು ‘ಇಲ್ಲ ಸರ್, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಒಳ್ಳೆಯದಾಯಿತು.’ ಅಂದೆ.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 45

ಆ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಶ್ ರಕ್ತಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು?. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣುಮುಂದೆ ಬಂದುಹೋದರು. ಆಗ ರಕ್ತವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಡೆದು ಆಗಲೇ ಪರೀಕ್ಷೆಮಾಡಿ ಆಗಲೇ ಕಾಯಿಲೆಯವರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು ಅಂತ ನೆನಪು. ಕಡೆಗೆ ನಾನೇ ಸಿದ್ಧನಾದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಟಲಿ ಅವಳ ದೊಡ್ಡಅತ್ತಿಗೆ ಗಾಯತ್ರಿಯವರು ಅವಳ ಆರೈಕೆಗೆಂದು ಬಂದವರು ಕೊಟ್ಟರು. ಮರುದಿನ ಕುಮಾರ ಉಡುಪರೂ ಒಂದು ಬಾಟಲಿ ರಕ್ತ ಕೊಡಬೇಕಾಯಿತು. ಏಳನೇ ದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಬಾಣಂತನವನ್ನು ಅವಳ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಮುತುವರ್ಜಿಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರನಾರಾಯಣದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯ ಹೆಸರಿನ ಮೊದಲ ಎರಡು ಅಕ್ಷರ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಕೊನೆಯ ಎರಡು ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ “ಅನ್ವೇಷ” ಎಂದು ನಾಮಕರಣವೂ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು. ಮಗನ ಬಾಲಲೀಲೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕಾಲ ಹೋದದ್ದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಶಂಕರನಾರಾಯಣದ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಗ ಮೂರ್ತಿ ಎನ್ನುವವರೊಬ್ಬರು ಇದ್ದರು. ನಾನು ನೋಡುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ತ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೇ ಕೈಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಗೆ ತೆವಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಊಟವಾದರೂ ಅವರು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಆ ಮನೆಯವರು ಕರೆಯದೇ ಊಟಕ್ಕೆ ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಊಟ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಪವಾಸ. ರಾತ್ರಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಅಂಗಡಿಯ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲೋ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಊಟದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ದಕ್ಷಿಣೆ ಮತ್ತು ಯಾರಾದರೂ ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಒಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಸಿಂಡಿಕೇಟ್ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಕೌಂಟ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಜಮಾ ಮಾಡಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೂ ಮಾತಾಡುವವರಲ್ಲ. ಅವರು ಸಾಯುವಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹಣವಿತ್ತು ಎಂದು ಜನ ಆಡಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ, ಆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಅವರ ಆ ಕಪ್ಪುಗಡ್ಡವೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಮುಖ,  ನನಗೆ ಇಂದೂ ನೆನಪಿನಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿಲ್ಲ.

ಹಾಲಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಶೀನ ಭಂಡಾರಿ ಎನ್ನುವವನು, ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಾದರೊಮ್ಮೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ಅವನ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕ್ಷೌರ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಇರುವಾಗ ಹೇಳಿಕಳಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕ್ಷೌರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಚೌತಿಹಬ್ಬದ ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ “ಅಮ್ಮಾ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಕ್ಕಿನ ಭಂಡಾರಿ. ನನಗೆ “ಮರ್ಯಾದೆ” ಕೊಡುವುದನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು ಎಂದು ಕಡಬು ಪಂಚಕಜ್ಜಾಯ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ಕಾಯಿ ಅಂತ ಪಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವನು”. ಅವನು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ “ಅಯ್ಯಾ, ಈಗ ಎಲ್ಲಿದ್ರಿ? ಅನ್ನುವನು. ಅವನು ಆಗಲೇ ಮುದುಕನಾಗಿದ್ದ. ಹಲ್ಲು ಉದುರಿತ್ತು. ಮುಖವೆಲ್ಲ ನೆರಿಗೆಗಟ್ಟಿತ್ತು. ತುಂಬಾ ಕುಡಿತದ ಚಟ ಬೇರೆ. ನಾನು “ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ” ಎಂದರೆ, “ಆಯ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಎಷ್ಟ್ ಒಳ್ಳೇವ್ರ್ ಆಗಿದ್ರ್. ಹಾಂಗಾಪ್ಕೋಯಿ ಮಕ್ಲಿಗೆಲ್ಲ ಒಂದ್ ನೆಲೆಯಾಯ್ತು”  ಎಂದು ಹರಸಿದ, ಆ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿಯೇ “ಅಯ್ಯ ಒಂದು ಹತ್ ರುಪಾಯ್ ಕೊಡಿನಿ” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ.

ನಾನು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಭಿಕ್ಷುಕರಿಗೆ ಹಣ ಕೊಡುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ. ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದು ದಾನವಲ್ಲ, ಅದರಿಂದ ಅವರ ದೀನತೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ. ಅವರನ್ನು ಕೆಡಿಸಿದಂತೆ. ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಾದರೆ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸುವಷ್ಟು ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವವ. ಅಲ್ಲದೇ ಇವನು ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿಯಲಿಕ್ಕೆ ಹಣ ಕೇಳುವುದು. ಆದರೂ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಹೋಗಲಿ ಪಾಪ ಎಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅವನು “ಒಳ್ಳೇದಾಗ್ಲಿ” ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಒಂದೊಂದು ಸಾರಿ ಅವನು ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಸಾರಾಯಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾನಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿ ನಾನು “ಹಣ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಹತ್ರ ಇಲ್ಲ” ಅಂದರೆ ಅವನು “ಆಯ್ಲಿ. ದೇವರು ಹಾಂಗೆ ಬುದ್ದಿ ಕೊಡ್ಲಿ” ಎಂದು ಶಾಪ ಹಾಕಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ನನಗೆ ಪೆಚ್ಚೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಹಾಲಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯುವಾಗ, ಅವನು ಎದುರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಕಂಡರೆ ಅವನನ್ನು ಕಂಡರೂ ಕಾಣದವರಂತೆ ಎತ್ತಲೋ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮಗನನ್ನು ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಿಶುವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದೆವು. ಅವನು ಮೊದಲು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ತಕರಾರು ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಯ ಜೊತೆಗಾರರ ಸಂಗಡ ಸೇರಿ ಆ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ. ಆಗ ನಾನು ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಣಿಪಾಲ ರಸ್ತೆಯ ಈಚೆಬದಿಯ ನಮ್ಮ ವಸತಿಗೃಹಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದೆ. ರಸ್ತೆಯ ಆಚೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಹೋಗುವ ಶಿಶುಮಂದಿರವಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿದ್ದು, ಅವನನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಡಬೇಕು ಎಂದು ಮುಂಚಿನ ದಿನ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮರುದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿ ಎದ್ದುದರಿಂದ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸ್ನಾನಮಾಡಿಸಿ ತಿಂಡಿಕೊಟ್ಟು ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿ ನಾನೂ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಹೊರಡಬೇಕು ಅನ್ನುವಾಗ, ನೋಡಿದರೆ ಮಗ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ?. ಕೂಗಿ ಕರೆದಾಯಿತು. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿಯಾಯಿತು. ಹಾಗಾದರೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು? ಎಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದರೆ, ಇವನ ಶಿಶುವಿಹಾರದ ಮನೆಯವರು ಇವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾ “ಹ್ವಾಯ್ ಮಗ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನಲ್ಲಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದಾ? ಹೀಗೆ ಮಗನನ್ನು ಒಬ್ಬನನ್ನೇ ರಸ್ತೆದಾಟಿ ಬರಲು ಬಿಟ್ಟದ್ದಾ?” ಎಂದು ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವನು ನಮಗೆ ತಡವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವಸರಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಅವನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬನೇ ರಸ್ತೆದಾಟಿ ಶಿಶುಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

 (ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 44

ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಹೆದರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಹುತ್ತದಂತಹ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿ “ನಾಗಪ್ಪಾ, ನೀನಿರುವುದು ಸುಳ್ಳು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರಂತೆ. ಅದೂ ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಿಬಿಡ್ಲಿ. ಬಾ ಹೊರಗೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತರಂತೆ. ಆಗ ಅವರು ನೋಡಿದ ಆ ಜಾಗದಿಂದ ಒಂದು ನಿಜವಾದ ನಾಗರ ಹಾವೇ ಬುಸುಗುಟ್ಟುತ್ತ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಇಡೀದಿನ ಹಗಲುರಾತ್ರಿ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಲು ಬಂದ ಆ ಜನ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಾರಿ.

ಪಾರ್ವತಮ್ಮ, ಆಗಾಗ ಉಡುಪರ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ಇದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಆ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ “ಹೌದಾ?” ಎಂದರೆ ಅವರು ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿ ಸುಮ್ಮನೇ ನಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗಲೇ ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರಿ ಎಂದರೆ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರು ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸುತ್ತ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಶನಿಮಹಾತ್ಮೆ ಹಾಗೂ ಕೆಲವು ಪುರಾಣದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಅವರು ವರದಳ್ಳಿಯ ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ತುಂಬಾ ಸಮಯ ಇದ್ದರೆಂದು ಕೇಳಿದ ನೆನಪು.

ನಾನು ಮದುವೆಯಾದ ವರ್ಷ ಕವಲಾಳಿ ಸದಾನಂದ ವೈದ್ಯರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿನ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲರನ್ನು ಒಟ್ಟುಮಾಡಿ ಆಟ ಮಾಡುವ ಇಚ್ಛೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಬಿದ್ಕಲ್ ಕಟ್ಟೆ ಕೃಷ್ಣಯ್ಯ ಆಚಾರ್ ರ ಭಾಗವತಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ವಿ ವಾದಿರಾಜ ಹೆಬ್ಬಾರರು ರಚಿಸಿದ ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಹಾತ್ಮೆ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಆಡಿದೆವು. ನನ್ನದು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಸ್ವಾಮಿಯ ಪಾತ್ರ. ಅದರಲ್ಲಿ ಆ ವೈದ್ಯರದು  ಖರಾಸುರನಾದರೆ, ಕಮಲಶಿಲೆಯ ರಾಮಚಂದ್ರ ಭಟ್ಟರ ರಟ್ಟಾಸುರ,ಜೋಡಿ ರಾಕ್ಷಸ ವೇಷ, ಶ್ರೀಕಾಂತ ರಾವ್ ಸಿದ್ದಾಪುರರ ಕ್ರೋಡಮುನಿ, ಶೇಖರ ಶೆಟ್ಟಿಗಾರ್, ಕುಮಾರ ಬೇರ್ಕಿ, ಪರಮೇಶ್ವರ ಉಡುಪ, ಸುಭಾಶ್ಚಂದ್ರ, ಪ್ರಸನ್ನ ಶೆಟ್ಟಿಗಾರ್ ಮೊದಲಾದವರು ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದ್ದರು. ವಿಶೇಷ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಗಿ ಕೆಇಬಿ ಲೈನ್ ಮ್ಯಾನ್ ಒಬ್ಬರು ವೀರಪ್ಪ  ಗೌಡರು, ನಂದಿಯಾಗಿ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡಕೋಡು ಧರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಗಗ್ಗರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯದಿಂದ ದೊಂದಿಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಗೌಜು ಹಾರಿಸಿದರು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು (ಹೆಸರು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ) ವೀರಭದ್ರನಾಗಿ ಬಣ್ಣದ ತಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಆರ್ಭಟಮಾಡಿ ಕುಣಿದು ಮಿಂಚಿದ್ದರು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಶಂಕರನಾರಾಯಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಒಂದು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸಂಘ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಕೆಲವು ಆಸುಪಾಸು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಣಿತವನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆ. ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗದಂತೆ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಬೇರೆಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದೆವು. ಭಾಗವತರಾಗಿ ಮೋರ್ಟು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಸೋಮಯಾಜಿಯವರು, ಮತ್ತು ಬೈಲೂರು ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಐತಾಳರು ಇದ್ದರು. ಮದ್ದಲೆಗೆ ಸುರೇಶಣ್ಣಯ್ಯನೆ, ಮತ್ತು ಚಂಡೆವಾದನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಸುಬ್ರಾಯ ಮಲ್ಯರು. ಮೊದಲ ವರ್ಷ ವಿದ್ಯುನ್ಮತಿ ಕಲ್ಯಾಣ, ಅದರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಭಾಗವತರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಪದ್ಯ ಹೇಳಿಸಿ ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ದ್ವಂದ್ವ ಹಿಮ್ಮೇಳದ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ನಡೆಯಿತು. ನಂತರದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷದ ದೀಪೋತ್ಸವದಂದು ಒಂದೊಂದು ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ರತ್ನಾವತಿ ಕಲ್ಯಾಣ, ರುಕ್ಮಿಣಿ ಸ್ವಯಂವರ, ಕರ್ಣಾರ್ಜುನ ಕಾಳಗ, ಜಾಂಬವತಿ ಕಲ್ಯಾಣ, ಭೀಷ್ಮವಿಜಯ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತು ನಾನೇ ಬರೆದ ಚಂದ್ರನಖಿ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನೂ ಪದ್ಯ ಮತ್ತು ಅರ್ಥ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟು, ಕುಣಿತ ಕಲಿಸಿ, ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟು ಮಾಡಿಸಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ ನಾನೇ ಪದ್ಯ ಬರೆದು ಪುನಃ ರಚನೆಮಾಡಿದ ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಮಹಾತ್ಮೆಯನ್ನು, ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಡಿದೆವು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಭಾವ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಉಡುಪರೇ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಕ್ತೇಸರರಾದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ಪ್ರತೀವರ್ಷ ಒಂದು ಆಟವನ್ನು ಆಡಲು ಅವಕಾಶಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಟ್ಟಿಯಂಗಡಿ, ಕಡಿಯಾಳಿ,  ಅಂಬಲಪಾಡಿ, ಕುಂಭಾಶಿಯಲ್ಲಿ  ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರದ  ಭೀಮನಕಟ್ಟೆ ಮಠದಲ್ಲಿ, ಕೋಟೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆವು. ವಿದ್ಯುನ್ಮತಿ ಕಲ್ಯಾಣ ದ ಒಂದು ವಿಡಿಯೋವನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು. ನಂತರ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಪುನಹ ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ಬೆಳ್ಳಿಹಬ್ಬದ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಸದಾನಂದ ವೈದ್ಯರ ಉಮೇದಿನಲ್ಲಿ ಪುನಹ ಹಿಂದೆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮಾಡಿದವರನ್ನೇ ಕರೆಸಿ, ಅದೇ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅವರವರಿಂದಲೇ ಮಾಡಿಸಿ ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ, ಸಂತೋಷಪಟ್ಟೆವು.

ಎಸ್ ವಿ ಭಟ್ಟರು ಒಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡುತ್ತ ನಾನೂ ಶ್ರೀಧರನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಇದ್ದವರು ಅಂದರು. ನಾನೂ, “ನಾನೂ, ಉಡುಪರು ಇದ್ದಹಾಗೆ” ಎಂದೆ. ಅವರು ತಟ್ಟನೆ "ಅವನು ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮದುವೆಯಾದದ್ದಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾಯ್ತ? ಅಂದರು. ನನಗೆ ಅದರ ಅರ್ಥವಾಗಿ ನಕ್ಕು “ನಾನೂ ಹಾಗೇನೂ ಉಡುಪರ ತಂಗಿಯನ್ನು ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಮದುವೆಯಾದದ್ದಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ರೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಅವರಿದ್ದಿದ್ದು ನನ್ನ ಗುಣ ಸ್ವಭಾವ ತಿಳಿದು, ಹಿರಿಯರು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಯೇ ಆದ ಮದುವೆಯೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅಂದೆ. ಅವರು “ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಯಾವ ಹುತ್ತದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹಾವು ಇರುತ್ತದೆ ಅಂತ” ಅನ್ನಬೇಕೆ?.

ಮದುವೆಯಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದಳು. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟು ವಸತಿಗೃಹದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು ಕಾಯಿಲೆಯು ಉಲ್ಬಣಗೊಂಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದರು. ಆ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಅವರ ಉತ್ತರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗುತ್ತಾ ಬರುವಾಗ ಮಗು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸತ್ತುಹೋಗಿ ತೆಗೆಸಬೇಕಾಯಿತು. ಎರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದಳು. ಮೊದಲನೆ ಅನುಭವದಿಂದ ತುಂಬಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದು ಮಣಿಪಾಲದಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಉರಾಳರಿಗೆ ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದು. ಅವಳನ್ನು ಉಡುಪಿಯಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ಜೀಪ್ ಡ್ರೈವರ್ ವಿಜಯನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಣಿಪಾಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆಯಾಯಿತು.

ಎಲ್ಲ ಸುಗಮವಾಗಿ ಆಯಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಮತ್ತೆ ರಕ್ತಸ್ರಾವ ಶುರುವಾಗಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ರಿಲ್ಲದೇ ಚಡಪಡಿಸುವಂತಾಯಿತು. ನಾನು “ಬೇರೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬೇಡ. ಉರಾಳರಿಗೆ ಹೇಳಿ. ಅವರೇ ಬರಬೇಕು” ಅಂತ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆಗ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಉರಾಳರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅವರು ಬಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದರು. ಕೂಡಲೇ ತುರ್ತಾಗಿ ಎರಡು ಬಾಟಲಿ ಫ್ರೆಶ್ ರಕ್ತ ಬೇಕು ಎಂದು ಬೇಡಿಕೆ.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ದಿನೇಶ ಉಪ್ಪೂರ:

*ನನ್ನೊಳಗೆ*

ಭಾಗ 43

ನಾನಾಗ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟು ವಸತಿಗೃಹದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಮೂರು ಅಂತಸ್ತಿನ ಕಟ್ಟಡದ ಮೂರನೇ ಅಂತಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮನೆಗಳು. ಒಬ್ಬ ಪಯಾಝ್ ಎನ್ನುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ರ ಮನೆಯೂ, ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣೇಶ ಎನ್ನುವ ಗಾಣಿಗರ ಮನೆಯೂ,ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ನಾಗಭೂಷಣ ಎನ್ನುವ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಯೂ ನಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂದೊಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಂತೆ, ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಕನಿಕರದಿಂದ ಕಾಫಿತಿಂಡಿ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹೊಳ್ಳರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ. ನಮ್ಮ ಸುಬ್ರಾಯರಿಗೆ ಆಗ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕುಂಜಿಬೆಟ್ಟು, ಶಾರದಾ ಮಂಟಪದ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ಸುಧೀಂದ್ರ ತೀರ್ಥ ಕಲ್ಯಾಣಮಂದಿರದ ಹತ್ತಿರ ಮನೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ನನಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಬೋರ್ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಸಂಜೆ ಅವರು ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕರೆಯದಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ ಮಿಡಿಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಗಂಜಿಯೂಟ. 

ಕ್ರಮೇಣ ಈ ದಿನಚರಿಯೂ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ತರಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲಸ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗಲೂ ತುಂಬಾ ಆಯಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ, ಒಮ್ಮೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮದುವೆಯಾಗಬಹುದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಸರಿ, ಅದನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಸುಬ್ರಾಯರು ಮತ್ತು ಉಡುಪರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅವರು ತಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಕಾಯುವುದು ಯಾಕೆ? ನೋಡುವ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಒಂದೆರೆಡು ಜಾತಕಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ನಮ್ಮ ಉಡುಪರಿಗೂ ಒಬ್ಬಳು ತಂಗಿ ಇದ್ದಳು, ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಎಂದು ಹೆಸರು. ಉಡುಪರಿಗೆ ಆ ಜಾತಕವನ್ನು ಕೊಡಲು ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ. ಕೊನೆಗೆ ಸುಬ್ರಾಯರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನನಗೆ ಕೊಡಲು ಹೇಳಿದ್ದಾಯಿತು. ನನಗೂ ಅದು ಆದರೆ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಉಡುಪರ ಮದುವೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದ ನೆನಪಿತ್ತು.

ಆ ಉಡುಪರನ್ನೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಪರ್ಕಳ ಜೋಯಿಸರಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತೋರಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ನೋಡಿ ಜಾತಕ ಹೊಂದುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಜಾತಕವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಅವರ ತಂದೆಯವರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಹೇಳಿದೆ.  ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ದಾಮೋದರ ಅಣ್ಣಯ್ಯ, ಅತ್ತಿಗೆಯರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಹಿರಿಯರೆಂಬ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಉಡುಪರ ತಂದೆ ಶಂಕರನಾರಾಯಣದ ಮುಕ್ತೇಸರರಾದ ಶ್ರೀಧರ ಉಡುಪರನ್ನು ಕಂಡು ಮದುವೆ ಪ್ರಾಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿ ಬಂದಾಯಿತು. ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೂ ಹೇಳಿಯಾಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥದ ದಿನ ನನ್ನ ಹಲವು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅವರ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ಹಿರಿಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಅದೇ ವರ್ಷ 1991 ಡಿಸಂಬರ 9 ರಂದು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯೂ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಿತು.

ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ನನಗೆ ಹೊಸ ಊರೇನೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದೆನಲ್ಲ. ಆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದು ವಿಶಾಲವಾದ ಕೆರೆಯ ದಡದ ಮೇಲೆ ಆಗಾಗ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು ಕಾಲಕಳೆದವನು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರದ ಸಾಯಿಬಾಬಾ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀದಿನ ಸಂಜೆ ಇದೇ ಉಡುಪರ ಮಕ್ಕಳು, ಸರ್ವೋತ್ತಮ ಶೇಟ್ರ ಮಕ್ಕಳು ಭಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಆ ನಿಧಾನ ನಡೆಯ ಎರಡೇ ಸಾಲಿನ ಪದ್ಯವನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆನಂದಿಸಿದವನು. ಉಡುಪರ ಮನೆಯವರಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅಲ್ಲಿನ ರಥಬೀದಿಯ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಗೊತ್ತಿದ್ದವರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದೊಂದು ಹೊಸ ಜಾಗ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಶಂಕರನಾರಾಯಣದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಮೇಳದ ಆಟ ಆದರೆ ಅದೇ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಡಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಟಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಸಂಜೆಯಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದೇವರ ಮುಂದೆ  ಒಮ್ಮೆಎರಡು ಪೀಠಿಕೆ ಸ್ತ್ರೀ ವೇಷದವರ ಕುಣಿತವಾಗಿ, “ನೀನೇ ಕುಣಿಸುವೆ ಜೀವರನು ಶಂಕರನಾರಾಯಣ” ಎಂದು ಭಾಗವತರು ಕುಣಿಸಿಯೇ ಬಂದು, ಕಲ್ಕುಟಕನ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಆಟ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾವಯ್ಯನೂ ಅಲ್ಲಿನ ಮುಕ್ತೇಸರರಾಗಿದ್ದು, ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲಿರುಳೂ ದುಡಿದವರು. ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಸೀದಿ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಡೆದುಕೊಂಡೇ ತಿರುಗಿ, ಬರೆಗುಂಡಿ, ಹಳ್ಳಿಹೊಳೆ ಅಂತ ಅಲ್ಲಿಯ ಅಡಿಕೆ ತೋಟದ ಸಾಹುಕಾರರ ಮನೆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ತಿರುಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ,ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ ಅಂತ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಭಕ್ತರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹಬ್ಬದ ಖರ್ಚಿಗೆ ಅಂತ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಬ್ಬದ ನಂತರ ಹಾಗೆ ಧನಸಹಾಯ ಮಾಡಿದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪದೇ ಪ್ರಸಾದವನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಬಹಳ ಸಾತ್ವಿಕರು. ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಗೊಳಿಸಿದ ಅವರ ಅಣ್ಣ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಉಡುಪರಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತು ಹೆಸರಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯದೇ ಕೇವಲ ಆತ್ಮ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾ, ಅಣ್ಣನ ಕಾಲಾನಂತರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಕ್ತೇಸರಿಕೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು.

ಅವರು ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜೀನಸಿ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಗಟ್ಟಿ ಇರುವವರೆಗೆ ಅಂಗಡಿಯ ಹುಡುಗ ಕುಮಾರ ಎಂಬವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು,  ಪ್ರತೀ ಶನಿವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕುಂದಾಪುರದ ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ಜೀನಸಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಲ್ ಸೇಲಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿಗರ್ವಿ. ಅವರು ಒಂದೆರಡು ನಾಟಕಗಳನ್ನೂ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಅತ್ತೆಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೆಂಬ ಹೆಸರಿದ್ದರೂ ಅಬ್ಬಕ್ಕನೆಂದು ಊರವರಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಹೊತ್ತು ಮೀರಿ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದವರಿಗೂ ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿ ಊಟ ಹಾಕದೇ ಎಂದೂ ಕಳಿಸಿದವರಲ್ಲ.  ಆ ಊರಿನ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವ ಮಕ್ಕಳು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಅವರ ಮನೆಗೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮದುವೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ “ಅಬ್ಬಕ್ಕ” ಬಂದರೆ ಅಂದು ಹಸೆಮಣೆಯ ಹಾಡುಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. “ಹಸೆಗೆ ಕರೆದುತಾರೆ ವಾಸುದೇವ ಕೃಷ್ಣನ” ಎಂದೋ “ಆರತೀಯ ಮಾಡುವೆನಾ, ಆರತೀಯ ಮಾಡುವೆನಾ ರಾಮಚಂದ್ರಗೆ” ಎಂದೊ ಹಾಡಲು ತೊಡಗಿದರೆ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತ ಹೆಂಗಸರೂ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರಾಗಿ ಅವರ ಕೊರಳಿಗೆ ಕೊರಳಾಗಿ ಜೊತೆಗೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಒಮ್ಮೆ ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ವಯೋವೃದ್ಧ ಹೆಂಗಸು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಂದು ಅವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು, ಅಕ್ಷತೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾತಾಡಲು ಮುಗಿಬಿದ್ದದ್ದು  ಅವರ ಮೇಲೆ ಮನೆಯವರಿಗಿದ್ದ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು.

ಅವರು ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಾಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಕುಪ್ಪೆಗುಡ್ಡೆ ಎಂಬ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಕ್ರೋಢಮುನಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಸ್ವಾಮಿಯು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಹೆಯಂತಹ  ಸ್ಥಳವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಆ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಒಬ್ಬರೇ ಇದ್ದು, ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ಈ ಅಬ್ಬಕ್ಕ ಆ ಗುಡ್ಡವನ್ನು ಪ್ರತೀದಿನ ಹತ್ತಿ ಹೋಗಿ ಅವರಿಗೆ ಊಟ ಕೊಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಅವರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅಬ್ಬಕ್ಕ ಅವರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಒಂದು ದಿನ ಊಟ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅವರು ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ನಂತರ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿ ಸುಮಾರು ಎರಡು ವರ್ಷವಾಗಿರುವಾಗ ಅವರು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು.  ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದಾಗ. “ಮಗುವಿಗೆ ಏನು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದಿ?” ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿದರಂತೆ, ಅಬ್ಬಕ್ಕ, “ನೀವೇ ಒಂದು ಹೆಸರಿಡಿ” ಎಂದದ್ದಕ್ಕೆ, ಅವರು ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಅಂತ ಇಡು ಅಂದರಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಗುವಿಗೆ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟರು.

ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಅವರ ಯೌವನದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ತೊರೆದು ಏಕಾಂತವನ್ನು ಸೇರಿ, ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತು ಬಹಳ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೂ ಮಾತಾಡದೇ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊಲ್ಲೂರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಕೊಟಚಾದ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಕಮಲಶಿಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ಎರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದ ಒಂದು ಗುಹೆಯಲ್ಲೂ ಬಹಳಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರಂತೆ.

 ಅವರು ಶಂಕರನಾರಾಯಣದ ಕುಪ್ಪೆಗುಡ್ಡೆಯಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಸುಂದರವಾದ ಯೌವನವತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರೇ ಆ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ರಾತ್ರಿಯೂ ಇದ್ದು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಒಂದು ನಾಗರ ಹಾವೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದುಜನ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಕಿಡಿಗೇಡಿ ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಲು, ಕತ್ತಲೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಏನೋ ತರಲೆ ಮಾಡಲು ತೊಡಗಿದನಂತೆ. ಪಾರ್ವತಮ್ಮನಿಗೆ ಇರುಸುಮುರುಸಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗಲು ಹೇಳಿದರು. ಅವನು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಲೂ ಕತ್ತಲು. ತಿಂಗಳು ಬೆಳಕು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಬೆಳಕೂ ಇಲ್ಲ. ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ. ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೊಬ್ಬೆಹಾಕಿದರೂ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ಅವನು ಇವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಎದುರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. “ಸುಮ್ಮನೇ ಹೋಗಪ್ಪ. ನನ್ನ ಸುದ್ದಿಗೆ ಬರಬೇಡ” ಎಂದು ಹಲವು ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)